Opnieuw 

Bekeken 1481

Reacties 1

Beoordeling

05-10-2009

Ik wil vandaag graag overslaan, in bed blijven liggen, weglopen, wat dan ook. Ik wil vergeten dat ik geneeskunde studeer. Ik wil vergeten dat ik dokter word en dat ik daarom verantwoordelijkheden heb. Ik wil de tijd stilzetten of vooruitspoelen, maar vooral dit moment vermijden. Ik wil niet.

Vandaag moet ik opnieuw de kliniek in. Na weken van onderzoek wacht mijn stage als semi-arts. En ik wil niet.

Ik kan niet. Mijn kennis is weggezakt. Ik heb geen idee hoe ik een algemeen lichamelijk onderzoek uitvoer, welke aanvullende diagnostische testen ik aan moet vragen, welke medicatie, welke dosering. Ik ben, kortom, een zielig excuus voor een arts, semi- of niet.

Wat moet ik zeggen als de specialisten me iets vragen? Wat doe ik op de afdeling?

Hoe zal ik ooit de verantwoordelijkheid voor mijn eigen patiënten dragen? Wat als ik een verkeerde behandeling voorschrijf?

Waarom ben ik überhaupt aan deze studie begonnen? Ik kan dit helemaal niet!

Ik wil me verslapen, mijn banden lek prikken en de brug openzetten. Ik wil een briefje halen waarop staat dat ik vandaag niet mee hoef te doen.

Bij mijn kennismaking op de afdeling, enkele dagen eerder, schudde ik de hand van de derdejaars co-assistent. ‘Ik hoop veel van je te leren!’ zei hij en ik knikte en zei: ‘Ik ga mijn best doen.’ Maar vandaag weet ik nog minder dan hij. Van de zenuwen kan ik mijn stethoscoop niet eens vinden.

Ik moet opnieuw de kliniek in. Ik moet.

Maar ik mág ook weer.

Opnieuw patiënten zien.

Opnieuw in een witte jas, zeker en doelgericht.

Opnieuw lange dagen die zo voorbij vliegen, omdat je steeds bezig bent.

Opnieuw het beste doen voor mijn patiënten; ze genezen, als ik kan.

Opnieuw déél uitmaken van het medisch proces. En weer weten waarom ik ooit dokter wilde worden.