Onzinnig argument 

In Pharmaceutisch Weekblad staat deze week het droevige verhaal van apotheker Patricia Sauerland van Apotheek Breukelen, de enige apotheek in dit dorp. Zij opende een paar jaar geleden een tweede vestiging. Maar de patiënten bleken hieraan onvoldoende behoefte te hebben, want die bleven gewoon allemaal naar de hoofdvestiging komen. En de patiënten uit het platteland rond Breukelen bleven trouw aan hun apotheekhoudend huisarts. Sauerland sluit daarom nu de deur van het filiaal. Ze concludeert in het artikel in PW dat Breukelen simpelweg te klein is voor twee apotheken. “Natuurlijk wist ik toen ik eraan begon dat het financieel krap zou zijn. Het was puur service naar mijn patiënten. Ik heb mij vergist in de bereidheid van patiënten over te stappen naar een tweede vestiging in het dorp”, zegt ze.

Sauerland heeft de sympathie getoond geld te steken in iets wat zij zag als serviceverbetering voor haar patiënten. Dat siert haar. Achteraf geeft ze zelf toe dat ze een verkeerde beslissing heeft genomen, een zakelijke inschattingsfout heeft gemaakt.

Dat betreur ik voor haar. Maar ik snap niet waarom zich dit in de berichtgeving in PW moet vertalen in de constatering: “Het preferentiebeleid maakte na twee jaar een einde aan deze te kleine apotheek”. Dat is natuurlijk onzin. Ook zonder preferentiebeleid zou de opening van dit filiaal een verkeerde beslissing zijn geweest. Sauerland zelf is eerlijk genoeg om dit toe te geven.