Van der Ham goochelt een beetje met feiten 

Geachte heer van Wijck, het krantenartikel waar u naar refereert heb ik niet gelezen maar vanuit uw samenvatting erover kan ik het alleen maar volledig eens zijn met Dr. van der Ham.

Nederland heeft ervoor gekozen dat iedereen dezelfde zorg moet krijgen onafhankelijk van financiële middelen en of mogelijkheden van de patient, dit lijkt heel lovenswaardig maar brengt een enorme bureaucratie met dito kosten met zich mee van toezichthouders en overheidsregels, waar de oude communistische (inmiddels failliete) systemen nog liberaal bij afsteken (+ leve het maaiveld). Een dokter in Nederland overtreedt de wet als hij of zij zelf een rekening schrijft voor een verrichte medische dienst (vrij beroep?) en riskeert dan dus boete en of gevangenisstraf.

Persoonlijk zal ik altijd proberen te kiezen voor een dokter in vrij dienstverband dan wel voor een dokter in dienst bij een andere dokter. Economische motieven spelen overal maar voor mijn gevoel is de dokter nog altijd verantwoordelijk (al luistert er niemand tegenwoordig meer naar de van zijn voetstuk afgevallen dokter) voor wat er met mij als patiënt gaat gebeuren en daarmee is hij of zij ook aansprakelijk daarvoor (al geloof ik dat Nederland nu met een wet bezig is waarbij deze verantwoordelijkheid bij de bestuurders van het ziekenhuis komen te liggen). Het feit dat steeds meer Nederlanders aan de grens wonend zich laten behandelen in het buitenland kan mogelijk worden opgevat dat niet het hele Nederlandse volk achter het huidige systeem staat. Gelukkig voor Nederland gaan de verzekeraars de kwaliteit van de zorg hier regelen en er op letten en selecteren, dus het gaat allemaal goed komen.

PS overigens ken ik medisch specialisten die berispt zijn geworden door hun bestuur omdat ze te weinig dbc's invullen per patient, cq niet handig declareren (mogelijk onder de invloed van het mediageweld rondom de medisch specialisten omzetten danwel niet geinteresseerd in inkomsten). Dit wordt nooit belicht in de media maar ziekenhuizen gaan failliet als specialisten niet voldoende DBC's declareren. Gaan specialisten weer meer DBC's invullen dan zetten ze weer teveel om. Een oude, geweldige anaesthesist waar ik mee heb mogen werken (helaas heeft hij op zijn 60e ook de handdoek in de ring gegooid) zij het al: DBC staat voor Dead Born Child.

Het gaat niet om de financiële middelen of mogelijkheden van de individuele patiënt. Het gaat erom dat het systeem beheersbaar en betaalbaar moet blijven. En dan juist voor alle patiënten op dezelfde gronden. En daarvoor is het op zijn minst handig als instellingsbestuur en maatschappen dezelfde beleidsrichting voorstaan. Klink probeert dat te faciliteren. En de vraag of dit lukt met medisch specialisten vrijgevestigd of in loondienst is hieraan ondergeschikt, of hoort dat te zijn.

Wat een ongelooflijke discussie is dit. De politiek wil de beleidsrichting faciliteren? Dat doet ze dan door het verder financieel afknijpen van ziekenhuizen en medisch specialisten. Door deze financiële bezuinigingen wordt de keuze wel of niet behandelen opgedrongen aan de medici.

De richtlijnen en beleidsrichting bij het wel of niet inzetten van dure behandelingen bij ernstig zieke patiënten en of terminale patiënten met zeer slechte vooruitzichten is een politieke beslissing. Wel of niet dure oncolytica inzetten? Wel of niet TNF alfa blokkers bij uitzichtloze behandelingen?

De financiële afweging is een politieke en die durft dit Ministerie en deze Minister niet te nemen. Het over de schutting gooien van ethische beslissingen is in dit land tot hogere kunst verheven.

In Engeland maakt de politiek die keuze wel: NICE wikt en beschikt, onder invloed van de politiek. Als de burgerij toch een behandeling wenst gaat het rode potlood werken en komt de politiek alsnog met de financiële middelen over de brug en wordt op andere terreinen dan de zorg bezuinigd.

De keuze overlaten aan instellingsbestuur en maatschappen is dan ook een verkeerde; zij leidt tot willekeur en rechtsongelijkheid en dat moet een welvarend land als Nederland niet willen. Door de budgettering en wijze van vergoeden van ziekenhuizen zijn patiënten nu al overgeleverd aan de ethische opvatting van zijn behandelend specialist.

Met 9% van het BNP aan zorguitgaven behoort Nederland tot de goedkoopste onder de rijke OESO landen. Het huidige multi payer systeem is inherent al minimaal 5% duurder dan een nationaal single payer systeem en niet beter. Er zijn dus voor de hand liggende ingrepen om de kosten te verlagen en de efficiency te verhogen al gaan die ingrepen wel ten koste van de "werkgelegenheid" onder bureaucraten.

De keuze is rationeel eenvoudig.

De nationale ethische discussie de moeilijkste die er bestaat.

Verantwoorde keuzes maken, toekomstbestendig beleid ontwikkelen en durven hardop na te denken over de vraag of alles voor iedereen beschikbaar moet zijn dat technisch mogelijk is, zijn wezenlijk andere opties dan "financieel afknijpen". Luister (op farmaactueel.nl) maar eens naar de webcast van Rien Meijerink van de Raad voor de Volksgezondheid & Zorg. Een pracht van een eye-opener.