Wachten 

Mijn dochter Eva ligt nog steeds op de kinderafdeling van het OLVG. Dat is ook volgens planning, maar het valt haar toch tegen. Ze had gedacht met haar korset om weer gewoon uit bed te kunnen stappen en te gaan wandelen. Maar zo snel gaat het niet als je de anesthesieresten van een ingreep van vijf uur nog in je lijf hebt, vier dagen hebt platgelegen, weinig hebt gegeten en slecht hebt geslapen. Het gaat dus stapje voor stapje. En het devies is: rustig wachten, het komt allemaal wel.

Ondertussen check ik regelmatig de ontwikkelingen rond het politieke circus en alle lobbywerk vóór of juist tegen verdere uitbreiding van de marktwerking in de zorg. De huisartsen stellen marktwerking op één lijn met bezuinigen en zeggen daarom nee. Zelfstandige Klinieken Nederland laat juist een tegengesteld geluid horen. Achmea richt zich op de zorgkwaliteit door als eerste zorgverzekeraar een diagnostische test voor borstkanker te vergoeden. En Twynstra Gudde adviseert gemeenten en provinciale overheid geen financiële steun te geven aan ziekenhuizen. Laat de markt maar zijn werk doen, is het devies.

Vaste lezers van deze blog weten dat ik mij in deze laatste stellingname volledig kan vinden. Maar ik wilde wel dat 9 juni achter de rug was. Niet alleen omdat mijn dochter dan weer een stuk verder is. Maar ook omdat we dan de verkiezingen gehad hebben en binnen afzienbare tijd duidelijkheid krijgen over het zorgbeleid van het nieuwe kabinet.