In de sfeer van Couperus 

Wie Hans van de Laar (56, orthopedisch chirurg Diakonessenhuis Utrecht/Zeist), Carina van de Laar-Hoorman (55, medewerker winkel Vogelbescherming Zeist) en labrador Teun (3)
Huis voormalig ‘zomer- en winterpension’ in Zeist
Bouwjaar 1903
Wonen hier sinds 1994

Tekst Monique Bowman | Fotografie Ed van Rijswijk

In V&D’s restaurant La Place in Zeist prijkt een oude foto van de villa van Hans en Carina van de Laar. “We wisten zelf niet eens dat die daar hing”, zegt Carina, “een collega van Hans wees ons erop.”

Het huis van de Van de Laars ligt op nog geen 5 minuten fietsen van de Zeister winkelstraten, in een statige maar tegelijk knusse laan, het bos letterlijk om de hoek. Een ideale plek voor een stijlvol logement, moeten de eerste eigenaren hebben gedacht die de villa hier rond 1900 bouwden als zomer- en winterpension. Door hun lidmaatschap van het Zeister Historisch Genootschap is het paar goed op de hoogte van de geschiedenis van huis en omgeving. Hans vertelt dat de Zeister bossen niet alleen de eerste toeristen van die tijd trokken, maar ook veel stadse ‘nerveuze jongejuffrouwen’. Door Carina’s klassieke inrichting is er weinig fantasie voor nodig om ze hier voor je te zien: meisjes ˆ la Eline Vere, met een borduurwerkje in de serre, uitkijkend op het rustgevende groen.

Die ‘Couperus-sfeer’ is ver te zoeken als het echtpaar het monumentale pand in 1993 bezichtigt. Ze zijn op dat moment op zoek naar een grotere woning voor hun drie kinderen tellende gezin, liefst niet te ver van Utrecht. Hans vertelt dat de villa vanaf de jaren vijftig als bedrijfsruimte had gefungeerd. “Van binnen was het echt oerlelijk, ŽŽn en al tl-balken en hokkerige kantoortjes.” Carina weet nog hoe de makelaar opperde dat het misschien verstandig was een binnenhuisarchitect in de arm te nemen. “Toen hij dat zei, dacht ik meteen: ik doe het zelf wel.”

Na de aankoop volgt een eerste renovatie, waarbij ze vooral de ‘basics’ aanpakken. Hans memoreert grinnikend de enorme gietijzeren cv-ketels. “Die hadden z— van de Titanic kunnen komen.” In 2002 volgt een tweede, zeven maanden durende verbouwing. Carina neemt dan ook de tuin verder onder handen. Een flinke uitdaging, want door de vele bomen moet ze het zien te rooien met weinig licht. Maar dankzij al die bomen huist er in de voormalige pensiontuin wel een bijzondere en, getuige het aantal vogelvoedersilo’s, zeer welkome gast. Hans - enthousiast hobbyfotograaf - laat foto’s zien van de bosuil die hier domicilie heeft gekozen.

Hans’ en Carina’s eigen kinderen zijn inmiddels uitgevlogen; de ouders heroveren boven langzaam maar zeker weer terrein. “Toen de jongste vertrok hebben we tegen elkaar gezegd: nu wordt dit huis helemaal van ons!”