Samen 'Twentenieren'
Bekeken 2933
Reacties 3
Beoordeling 
26-02-2011
Wie Fons Temmink (63, gepensioneerd (kinder)neuroloog Amphia Ziekenhuis
Breda) en Josée Temmink-de Leeuw (63, voormalig remedial teacher)
Huis vrijstaand in Ootmarsum (OV)
Bouwjaar 1994
Wonen hier sinds voorjaar 2007
Tekst Monique Bowman │ Fotografie Ed van Rijswijk
Als Fons Temmink zijn collega’s in 2006 vertelt dat hij en zijn vrouw Josée hebben besloten om na hun pensionering Brabant te verlaten en naar Ootmarsum te verhuizen, oogst hij heel wat ongeloof. Grinnikend: “Iemand vroeg zelfs wat we in ’s hemelsnaam in Friesland wilden gaan doen.” Inmiddels weten ze daar in Brabant wel beter. Want diverse oud-collega’s hebben nu een dagje Ootmarsum achter de rug en geproefd van het ‘Twentenieren’, zoals Fons en Josée hun leven hier zelf zijn gaan noemen.
Terwijl we in hun woonkeuken volgens goed Twents gebruik koffie en krentenwegge krijgen voorgezet, maken we uit Fons’ tongval op dat hun keuze voor dit deel van het land niet helemaal toeval is. Hij vertelt dat hij is geboren in Enschede en als kind geregeld bij familie in Ootmarsum logeerde; een tijd waaraan hij warme herinneringen bewaart. Een hernieuwde kennismaking met het historische stadje, jaren geleden, bracht het in the picture als mogelijke vestigingsplaats na pensionering. Ook Josée, zelf Brabantse, zag het helemaal zitten.
Het vinden van een geschikt huis bleek echter nog niet zo gemakkelijk. Ze vertellen dat er een halfjaar durende verbouwing voor nodig was voordat deze woning, die ze vooral door de rustige ligging en de buitenkant zo aansprak, helemaal voldeed aan hun smaak en behoeften. Josée hield toezicht op de bouwwerkzaamheden (“ik vind niets leuker dan verbouwen en inrichten”) terwijl ze in een plaatselijke bed and breakfast logeerde. En Fons pendelde, tot zijn pensionering medio 2009, elk weekend op en neer tussen Brabant en Twente.
Voor de overtollige meubels uit hun vorige (grotere) huis in Ulvenhout vonden de Temminks een goede bestemming: een twééde huis in Ootmarsum. Ze laten de glossy folder zien van hun ‘Achterummeke’, een nieuw pand in het oude centrum dat ze niet alleen als logeeradres voor familie gebruiken maar sinds 2010 ook verhuren als vakantiehuis (www.twentenieren.nl).
Als we in Fons’ studeerkamer uitkijken over de zachtglooiende essen in de verte (“mijn favoriete plek in huis”), horen we meer over de folkloristische tradities die hier nog in ere worden gehouden. Hij vertelt over de ongerepte natuur van het nabije Springendal waar ze vaak wandelen en fietsen, over de nachten die hier nog écht donker zijn, en over het in deze contreien zo belangrijke noaberschap. “We hebben ons plekje gevonden. Wie dit huis wil kopen, komt aan een gesloten deur, we gaan hier alleen nog maar horizontaal uit.”