Alleen beetje gepimpt 

Wie: Willemijn Dingemans (32, aios pathologie AMC) en Wido Oerlemans (32, postdoctoraal onderzoeker arbeids/organisatiepsychologie Erasmus Universiteit)

Huis: rijtjeshuis in Utrechtse wijk Pijlsweerd

Bouwjaar: 1906

Wonen hier sinds: 2006

 

Ze experimenteert graag met kleuren, maar toen Willemijn Dingemans en haar vriend Wido Oerlemans tijdens hun zoektocht naar een koophuis in Utrecht een woning in de wijk Pijlsweerd bezichtigden, moest zelfs zíj even slikken: de bewoner had zich namelijk overal in huis uitgeleefd met ‘smurfenblauw’.

 

“De straat is vrijblijvend gezellig”

Wanneer we Willemijn en Wido bezoeken, zijn in de gang nét de verfdampen opgetrokken. Het weekend ervoor heeft Willemijn definitief afgerekend met het allerlaatste felblauwe muurtje. Ze vertelt waarom ze destijds toch als een blok zijn gevallen voor dit huis: “Het vergde nogal wat om er doorheen te kijken, maar we zagen dat deze woning veel mogelijkheden had: hij was praktisch klein en toch ruim, en lag in een leuke straat in een buurt in opkomst.”

 

Een groot voordeel vonden ze dat dit huis, in tegenstelling tot andere die ze via funda.nl hadden gevonden (“we zochten in een straal van één kilometer rond het station, want we gaan allebei met de trein naar ons werk”), niet drastisch verbouwd hoefde te worden. “We moesten het alleen schilderen en een beetje pimpen.”

 

Wido vertelt dat ze het wel bouwkundig hebben laten keuren voor ze een bod uitbrachten. Dat leverde niets schokkends op, alleen de kozijnen van de slaapkamers bleken rot. Een eigen makelaar hadden ze niet: “We hebben alles zelf gedaan, een vriendin die makelaar is had ons aangeraden om 10 procent van de vraagprijs af te krijgen”.

 

Nu, een paar jaar en heel veel verfblikken later, zijn ze nog steeds hartstikke happy met hun huis. De straat bleek meer dan leuk: een mix van autochtoon en allochtoon, studenten, jonge gezinnen en bejaarden. Willemijn vertelt over hun naaste ‘superaardige’ buren, die hier al bijna vijftig jaar wonen en tijdens het laatste WK met de tv op straat zaten. En over het jonge gezin aan de andere kant, waar ze op een zomeravond na een lange werkdag werd uitgenodigd aan te schuiven om buiten een frietje mee te eten. Ze benadrukt dat het geen ‘kleffe’ straat is. “We lopen de deur niet bij elkaar plat, het is vrijblijvend gezellig.” Eén keer per jaar is er een buurtfeest: “Dan staat het springkussen precies bij ons voor de deur.”

 

Als we boven vanuit de slaapkamer uitkijken over de daken met in de verte de levendige Amsterdamsestraatweg (“daar horen we hier binnen niets van”), blijkt dat er nóg een reden was waarom dit huis, vooral voor Willemijn, meteen goed voelde: “Toen we hier voor het raam stonden tijdens de bezichtiging, zag ik de achterkant van de Aldi.” Wido, grinnikend: “Ze heeft altijd gewoond in huizen of kamers die uitkeken op een Aldi. Het is een soort terugkerend thema in haar leven.”