Uitzicht over zee 

Wie Dick Bom (80, gepensioneerd huisarts en oud-marine/havenarts) en Jos Bom-Bouma (80)

Huis appartement aan de boulevard in Vlissingen (zie www.zeegat.nl voor het uitzicht)

Bouwjaar 1979

Wonen hier sinds 1998

 

 

Zodra we het appartement van het echtpaar Bom binnenstappen, worden we als een magneet naar het raam van hun woonkamer getrokken. We staan nog maar net het uitzicht te bewonderen of er vaart al een enorm schip langs. “Oh, dat is niks”, verklapt Dick Bom. “Wacht maar, er komen zo nog véél grotere langs.”

 

“Als je hier woont, heb je geen buienradar nodig”

Na tien jaar wonen aan de monding van de Westerschelde, kunnen hij en zijn vrouw Jos de dienstregeling van veel vrachtschepen wel dromen. Zo’n 150 varen er gemiddeld op een dag voor hun appartement langs, op weg naar, of komend van de havens van Vlissingen, Terneuzen, Antwerpen of Gent.

 

Hoewel ze bijna hun hele leven samen in Vlissingen hebben gewoond – met tussendoor, na de pensionering van Dick, een achtjarig intermezzo in het Zeeuwse dorpje Nisse –, hebben ze in eerdere huizen nooit zo’n uitzicht over zee gehad. Ze halen herinneringen op aan hun gezamenlijke woongeschiedenis: over de ‘anderhalve kamer drie hoog achter’ die ze na hun huwelijk huurden in Amsterdam, en over hun eerdere huizen in Vlissingen, de stad waar ze in 1958 na een walplaatsing van Dick (die zijn dienstplicht bij de marine vervulde) belandden, en waar hij uiteindelijk ruim dertig jaar werkte als huisarts en rederijarts.

 

Tijdens ons bezoek pakt Dick geregeld zijn verrekijker om een schip te bekijken. Jos bekent dat zij de maritieme passie van haar man niet altijd deelt: “Ik hou eigenlijk meer van bomen.” Ze vertelt dat ze het, in het eerste jaar dat ze aan zee woonden, vooral bij slecht weer weleens moeilijk heeft gehad: “Dan keek ik tegen één grote, grijze muur aan. Maar na een half jaar miezemausen heb ik me met dat soort dagen verzoend.” En zo af en toe een paar dagen Veluwe doet wonderen. Dick Bom: “Dan zeg ik: Jos moet nodig weer naar ’t bos.”

 

Terwijl we praten over de voors en tegens van pal aan zee wonen – hij: “We hebben hier weleens een beetje storm” en zij: “Een beetje bóel bedoel je” – blijkt het toch vooral móói te zijn. Ze vertellen over de prachtige zonsondergangen, en over de lichtjes van Breskens en Knokke die ze ’s avonds, bij helder weer, in de verte zien flonkeren. En over de fraaie wolkenpartijen die je vanuit het appartement als het ware aan ziet komen rollen. Dick Bom: “Als je hier woont, heb je geen buienradar nodig!”