Huis vol kunst 

Wie: Kees Weijerman (72, gepensioneerd huisarts) en Gerda Weijerman-Edens (67, kunstenaar)

Huis: bovenwoning in binnenstad Haarlem

Bouwjaar: 1870

Wonen hier sinds: 1995

 

Tekst Monique Bowman Fotografie Ed van Rijswijk 

 

Weinig mensen zullen kunnen zeggen dat ze in hun badkamer een tegelschildering hebben van een kunstenaar van wie vorig jaar een werk is onthuld door koningin Beatrix. Kees en Gerda Weijerman zijn erg gehecht aan hun bijzondere badkamertableau, net zoals ze gehecht zijn aan hun Haarlemse bovenwoning en alle kunst die er hangt en staat.  

 

“Het lijkt hier verdorie Tuschinski wel”

Toen ze vijftien jaar geleden vanuit hun vorige woonplaats Spaarndam – waar Kees huisarts was – op zoek gingen naar een andere woning, kregen ze de tip dat de Haarlemse kunstenaar Michel van Overbeeke zijn gerenoveerde bovenhuis in de binnenstad te koop aanbood. Ze maakten een afspraak om te kijken, want ze hadden gehoord dat Van Overbeeke er een hobby van maakte om vervallen panden spectaculair op te knappen.

 

Zodra ze zijn appartement binnenstapten, wisten ze dat dít het moest worden. Dit was een plek waar niet alleen zijzelf, maar ook hun kunstverzameling zich thuis zou voelen: ruim, licht, met lange wanden, inbouwvitrinekasten, een enorm dakterras met uitzicht op de St. Bavokerk, en de al eerdergenoemde unieke badkamer. “En alles zag er tiptop uit, tot en met de vloerbedekking aan toe, we konden er echt zó in”, vertelt Kees.

 

Het is moeilijk voor te stellen dat de eerste verdieping, nu één grote leefruimte waar de trap vanuit de hal meteen op uitkomt, vroeger bestond uit meerdere kleine kamertjes. Kees gebaart hoe de indeling er ooit uit heeft gezien. Het is duidelijk dat de vorige eigenaar drastisch te werk is gegaan, geen tussenmuur heeft hij laten staan.

 

Ook de tweede verdieping is groot – hoewel je dat van buiten niet meteen zou vermoeden –, met een slaapkamer onder een sfeervol hoog, schuin balkendak. Dankzij dakkapellen aan de achterkant van het huis, de enige verbouwing die ze zelf hebben uitgevoerd, is er nu voor de kleinkinderen een logeerkamer gekomen, met uitzicht over de daken en een eigen douche op het voormalige ‘platje’.

 

Terwijl we door hun huis lopen, staan we geregeld stil bij een kunstwerk; bijvoorbeeld omdat het door Gerda, zelf óók kunstenaar, is gemaakt, of omdat er een ander intrigerend verhaal aan vastzit. Zoals het werk dat Kees, maar liefst twintig jaar na dato, kreeg van een kraker/kunstenaar omdat hij de man ooit een keer had gehecht na een ongelukje. 

Als we alweer bijna buiten staan, ontdekken we op de valreep nog iets bijzonders: de trap kan worden verlicht. Gerda vertelt schaterlachend over een vriendin die, toen ze dit voor het eerst zag, ontsteld riep: “Het lijkt hier verdorie Tuschinski wel.”