Altijd wat te zien 

Wie Gerard (79, gepensioneerd revalidatiegeneeskundige) en Emmy de Keijser (64, gepensioneerd onderwijzeres)

Huis vrijstaand, aan het havenhoofd van Medemblik

Bouwjaar 1994

Wonen hier sinds 1995

 

Tekst Monique Bowman | Fotografie Ed van Rijswijk 

 

Het vergt nogal wat concentratie om een gesprek te voeren in de woonkamer van Emmy en Gerard de Keijser. Zoals een televisie soms een stoorzender kan zijn, is het in dit geval het uitzicht: vanaf de bank kijken we op het 13^de-eeuwse kasteel Radboud en de toegang tot Medembliks oude haven. Emmy de Keijser vertelt hoe ook zij de eerste tijd in dit huis steeds werd afgeleid. “Ik heb nog nooit zo vaak iets laten aanbranden.”

“Voor een zeilliefhebber is dit natuurlijk een droomlocatie”

Op deze zonovergoten aprilochtend glijden er voortdurend boten voorbij richting het IJsselmeer, dat zich als een rimpelloze spiegel voor hun huis uitstrekt. Nog altijd raken ook Gerard en Emmy zelf niet uitgekeken op hun typisch Hollandse decor. Ze vertellen dat ze bij helder weer met oudjaar het vuurwerk aan de Friese overkant kunnen zien, en dat ze nu alweer uitkijken naar de jaarlijkse 24-uurs zeilrace in augustus, wanneer honderden zeilschepen voor hun huis over de finish gaan.

Emmy herinnert het zich nog goed, die dag dat iemand hen vertelde dat er grond te koop was op de kop van Medembliks haven. “Ik zag de blik in Gerards ogen en wist: díe gaat actie nemen.” Gerard: “Voor mij als zeilliefhebber is dit natuurlijk een droomlocatie.”
Op dat moment woonden ze in het Noord-Hollandse Limmen, in een huis met een flinke lap grond. Hoewel de tuin die ze nu hebben aanzienlijk kleiner is, is de uitdaging hier groter, legt Emmy uit. “Er staat altijd wind, en niet iedere plant is daarvan gediend.”

In een fotoboek hebben ze krantenknipsels over de bouwperiode bewaard. Het is duidelijk dat ze wonen op een van de meest besproken locaties van Medemblik. Ook het huis zelf blijkt nog vaak gespreksstof op te leveren. Lachend vertellen ze dat ze, op een van hun hoger gelegen balkons, geregeld commentaar van passanten opvangen.
 
Hun door architect Jan Rietvink ontworpen ‘vuurtorenhuis’ van in totaal vier verdiepingen is inderdaad geen doorsnee huis met zijn vele glas, zinken dak, verschillende terrassen en bijzondere mix van rechte en ronde lijnen. Gerard vertelt hoe hij zelf destijds de hoeken van het huis heeft uitgezet. “Precies op de vier windstreken, zo profiteren we van optimale zoninval.”

Andere opvallende details zijn een personenlift, een extra groot toilet, drempels die zó verwijderd kunnen worden en een inloopdouche met een zitplateau. Gerard de Keijser legt uit dat hij in zijn werkzame leven vaak persoonlijke drama’s heeft meegemaakt van patiënten die hun huis uit moesten vanwege beperkte mobiliteit of een handicap. Door dit soort aanpassingen hoopt hij zichzelf en zijn vrouw zoiets te besparen. “Je bent revalidatiearts, of je bent het niet!”