Digitaal reizen 

Ik heb mijn auto naar de sloop gereden, maar wacht nog even met het kopen van een nieuwe. Het autoloos reizen is de laatste jaren namelijk een stuk makkelijker geworden. Vroeger had ik minstens een half uur nodig om de optimale reis te plannen, nu gaat dat lopend naar de tram.

 

Dat gemak dank ik aan mijn internettelefoon. Op mijn mobieltje kan ik onderweg websites bereiken en kleine programmaatjes gebruiken. Mijn telefoon geeft bijvoorbeeld automatisch de dichtstbijzijnde stations met vertrektijden. Met een paar klikken plan ik zo mijn reis. De telefoon geeft onderweg ook alle vertragingen weer (iPhone: Trein app, andere mobieltjes: http://m.ns.nl). In de buurt van mijn bestemming bekijk ik de aansluitende bussen met een ander programmaatje (iPhone: 9292ov app, KPN: http://m.9292ov.nl, anders: http://mobiel.9292ov.nl). Ik kan ook onderweg een deelauto reserveren (http://m.greenwheels.com) of ik bestel met een druk op de knop een taxi, zonder dat er een telefonist aan te pas komt (iPhone en Android: TXXI app).

 

De kaartjeskoopstress is ook weg. Dat dank ik aan de OV-chipkaart. Vroeger waren een paar toeristen genoeg om de kaartjesverkoop geheel te ontregelen. Nu hou ik mijn kaart tegen een paal en ik kan reizen. Er is veel gemopperd over de klunzige invoering van de kaart. Het is allemaal terecht; de hordes om de chipkaart aan te melden voor gebruik in de trein zijn voor een gewone sterveling bijna niet te nemen, maar dat wordt vast allemaal makkelijker. En voor regelmatige reizigers loont het.

 

Dat digitale reizen laat wel sporen na. Er wordt precies vastgelegd hoe ik reis. Is het niet door mijn OV-chipkaart, dan is het wel door de iPhone of door de pin-automaat. Dat betekent dat de overheid straks meer over mij weet dan mijn intiemste vrienden. Een wekelijks ritje naar de psychotherapeut? Naar de oogkliniek? Ik zal het niet verborgen kunnen houden. Net als vroeger in een kleine dorpsgemeenschap.