Langzaam schrijven 

Ik heb zojuist een lang verhaal geschreven; het worden 10 pagina’s in een magazine. Ietsje te lang was het. Maar na een paar pogingen om het in te korten, hebben we het zo gelaten. “Dan doen we er gewoon een bladzijde bij”, zei de hoofdredacteur.

Ik heb zojuist een lang verhaal geschreven; het worden 10 pagina’s in Het is lang geleden dat ik zo veel ruimte kreeg. In de 25 jaar dat ik journalist ben, moest het steeds compacter. De aandachtsspanne wordt steeds korter, zo kreeg ik telkens weer te horen. En het verhaal moet het ook goed doen op een beeldscherm. Zelfs de laatste Constantijn Huygens-prijs ging naar A.L. Snijders voor het schrijven van extreem korte verhalen.

 

Prachtige verhalen, maar ondertussen merk ik bij mezelf dat ik steeds meer korte artikelen oversla. Een auteur die context wil aangeven en dwarsverbanden schetst, heeft meer nodig dan een half A4’tje. Bovendien is de techniek zo veel verbeterd, dat je makkelijk een paar uur van een beeldscherm leest. Met een iPad of e-reader lees je een hele roman, dus waarom geen artikel van een paar bladzijden?

In de VS is een beweging op gang gekomen van lezers die elkaar leuke lange verhalen doorgeven. Via #longreads op Twitter sturen ze links door. Sinds enige tijd worden die verzameld op www.longreads.com. Minimale leestijd per verhaal: 10 minuten. Met Instapaper.com kun je ze ook onderweg lezen.

Intussen is er ook onder journalisten een beweging voor langzaam schrijven: slow journalism. Je mag rustig een maand of een jaar over een verhaal doen, als het maar de moeite waard is. Zoek het tot de bodem uit, dan willen we het graag lezen. De Vereniging van Onderzoeksjournalisten, de club van journalisten die lekker lang over hun stukken doen, is groter dan ooit. Wie dat betaalt? De lezer. Via Tenpages.com kun je een langzame schrijver adopteren.