Updateritis 

Bram Vermeer is wetenschapsjournalist en gespecialiseerd in innovatie. Naast zijn maandelijkse column verzorgt hij in het blad ook de vragenrubriek.

Af en toe mag ik toekijken als er een longfunctieonderzoek wordt gedaan. Er staat een oude computer, met software die ik herken van 7 jaar geleden. Gelukkig, denk ik dan. Het werkt nog precies zoals de vorige keer.

Dat is niet altijd zo. In Amsterdam konden reizigers een week lang hun ov-chipkaart gratis opladen. De software van het apparaat had een update gekregen. Maar men had nagelaten te testen of de nieuwe versie ook echt geld van de bankrekening haalt. De Engelsen hebben daar een mooi woord voor: disimprove. Verslechtbeteren, zeg maar.

Vorige week moest ik drie internetradio’s in mijn huis updaten. De fabrikant was van naam en website veranderd. De bestaande ingebouwde software zocht tevergeefs naar de oude website. Voor een normale sterveling is zo’n update niet te doen, ik had dan ook al gauw een familielid aan de telefoon met hetzelfde probleem. Het werkt allemaal weer, maar de nieuwe versie is minder mooi. Alle internetradio’s knipperen nu hinderlijk. Verslechtbeterd dus.
 

Het kastje van Digitenne moest ik ook al updaten omdat alle zenders weer eens van plek waren veranderd. Kennelijk deed ik daarbij iets verkeerd, want sindsdien heb ik nog maar een paar tv-kanalen over. Ik heb geen zin om de helpdesk te bellen, want er is alweer een nieuwe zenderindeling aangekondigd.

Op mijn eigen computer ben ik altijd conservatief. Ik zorg ervoor dat ik nooit de eerste ben die software update. Vooral een nieuwe versie van Windows of OSX is ingrijpend. Er is altijd wel iets wat daarna  niet goed functioneert. De laatste keer weigerde een oude printer na zo’n update. Ik wacht graag  even totdat anderen de problemen hebben gevonden – en hopelijk hebben opgelost.

Er is één uitzondering: de veiligheid. Als een nieuwe versie nodig is omdat de oude gaten vertoont, wacht ik geen seconde.