Mijn stoffige cd’s 

Mijn cd’s hebben 5 jaar in een verhuisdoos gezeten, maar ik heb ze niet gemist. Ik koop graag cd’s, maar ik draai ze meestal maar één keer. Dat is om ze in te scannen in de pc, daarna draai ik de muziek alleen nog van mijn harde schijf.

 

In deze internettijd klinkt de gang naar de cd-winkel als een omweg, maar op een andere manier lukt het me niet. Ik heb een tijdje muziek gekocht op internet via iTunes. De muziek is zo goed beschermd dat je ook als goedwillende betaler problemen krijgt om de muziek op je andere apparaten te gebruiken. Dan maar gratis illegaal downloaden, dacht ik daarna. Wie alleen houdt van The Beatles, Madonna of Britney Spears kan alle muziek moeiteloos vinden via downloadsoftware (zoals www.limewire.com).

 

De populairste muziek wordt veel gedownload en daarna weer op evenzoveel plekken opnieuw aangeboden. Bekende nummers duiken zo in korte tijd overal op. Voor onbekende nummers is er nauwelijks uitruil. Ik zocht tevergeefs de laatste songs van Rainer Bielfeldt, Sa Dingding of La Pat.

Daarom ben ik weer helemaal terug bij de cd. Ik heb er inmiddels zo’n duizend, bij elkaar zo’n 100 gigabyte op schijf. Ik heb ze ingescand met iTunes, en daarmee draai ik ze ook af (www.apple.nl/itunes). Er zijn ook bedrijven die cd’s inscannen voor zo’n € 1,50 per cd (bijvoorbeeld www.ripfacility.com en www.mrwatts.nl).

 

Ongeveer de helft van mijn muziek heb ik nu ook op internet gezet, op een site die met een password is beveiligd, en zo alleen toegankelijk is voor mijzelf. Dat kan bijvoorbeeld via mp3tunes (www.mp3tunes.com). Dat is gratis en helemaal legaal, zolang je de muziek maar niet aan iemand anders geeft. Je kunt er zoveel muziek op zetten als je hebt, en er zo vaak naar luisteren als je wilt. Overal waar internet is, heb ik nu mijn eigen muziek.