Achterhaalde pseudowetenschap 

De Maastrichtse hoogleraar psychologie Harald Merckelbach schetst in De leugenmachine intrigerende en vaak vermakelijke gevallen uit de medische en psychologische praktijk.

In dertien hoofdstukken over (onder meer) simulanten, schizofrenen, pathologische leugenaars en misleide dokters/psychologen laat hij zien hoe mensen elkaar en zichzelf bedriegen en hoe onbetrouwbaar geheugen en waarneming kunnen zijn. Merckelbach rekent af met ‘deskundigen’ uit psychiatrische en forensisch-psychologische hoek die zich nog altijd baseren op achterhaald Freudiaans gedachtegoed. Hij toont overtuigend aan dat rechters zich te vaak op het verkeerde been laten zetten door wat hij als pseudowetenschap beschouwt, waardoor verdachten soms ten onrechte achter de tralies verdwijnen of tbs krijgen opgelegd. Psychologen/psychiaters, opsporingsambtenaren en rechters hebben soms ook gebrekkig inzicht in de rol die medicijnen kunnen spelen bij crimineel gedrag. In het slothoofdstuk ‘Neurohybris’ kraakt Merckelbach neurowetenschappers als Dick Swaab die te veel waarde hechten aan de resultaten van MRI-onderzoek en de mens reduceren tot een hersenscan. [Frank van Kolfschooten]