Roth laat lezer met een brok in de keel achter 

De Amerikaanse schrijver Philip Roth beschrijft in zijn alweer 31ste roman een (fictieve) polio-epidemie in zijn eigen geboortestad Newark in New Jersey in de zomer van 1944, op een moment dat het land toch al zwaar beproefd wordt door de vele gesneuvelde militairen.

Hoofdpersoon is de 23-jarige Joodse speelplaatsleider Bucky Cantor, een gedrongen gewichtheffer en speerwerper, die tot zijn spijt vanwege bijziendheid niet het leger in mag. De plichtsgetrouwe Cantor ziet ‘zijn’ kinderen tot zijn afgrijzen één voor één ten prooi vallen en soms ook overlijden aan de verlammingsziekte die pas vanaf 1955 kon worden voorkomen via vaccinatie.

De stad raakt in de greep van de dreiging van deze vijand die zich onzichtbaar en onstuitbaar verspreidt, vooral in de Joodse wijk. Cantors panische vlucht naar een zomerkamp maakt het drama nog groter.

Een verrassing is de identiteit van de verteller, die pas aan het slot van het boek duidelijk wordt. Hij zet de lezer aan het denken over de existentiële vragen die zo veel zinloos leed oproepen, waarna die met een brok in de keel achterblijft. [Frank van Kolfschooten]