“Achter de nuchtere werkelijkheid zit altijd een extra dimensie” 

Jan Pieter ter Bruggen (Meppel, 1954) is neuroloog in het Jeroen Bosch Ziekenhuis in Den Bosch. Zijn favoriete pil: De vergeten tombe van Kate Mosse.

Een pil mag het favoriete boek van neuroloog Jan Pieter ter Bruggen met recht worden genoemd. Met bijna 600 pagina’s is De vergeten tombe van de Britse thrillerschrijver Kate Mosse (niet te verwarren met fotomodel Kate Moss) een ideaal vakantieboek. “Ik had Mosse al leren waarderen door haar eerdere boek Het verloren labyrint. Dat gaat onder meer over de middeleeuwse religieuze sekte van de Franse Katharen, waarover ik veel heb gelezen. Dus toen ik zag dat ze weer een historische thriller had geschreven, heb ik die meteen gekocht.”

Ook voor De vergeten tombe heeft Mosse weer diepgravend onderzoek gedaan. Ze voert de lezer terug naar 1891 en naar de tijd van de 5de-eeuwse Visigotische koningen en verbindt dat met een parallel verhaal in het heden over een Amerikaanse historica die op zoek is naar haar voorouders. Centraal staat een geheimzinnig landgoed bij Rennes-les-Bains in Languedoc. Er vinden moorden en achtervolgingen plaats, in een spookachtige sfeer waarin tarotkaarten en duivelsverering een rol spelen.

“De verlatenheid van het platteland; de standsverschillen tussen de adel en de minder welvarende lokale bevolking; de kleingeestigheid van de mensen; het contrast tussen die tijd en de onze, bijvoorbeeld in de manier waarop de politie werkt, Mosse beschrijft het allemaal in een prachtige stijl, het is echt literatuur”, zegt Ter Bruggen. “Heel aardig vind ik de magisch-realistische elementen in het boek, die geven jus aan het verhaal. Ik ben ook een liefhebber van de schilder Willink.”

Neurologie en magie lijken ver van elkaar af te staan, maar achter de nuchtere werkelijkheid zit altijd een extra dimensie, zegt Ter Bruggen. “Denk aan Parkinsonpatiënten, die een zeer levendige geest hebben in een versteend lichaam. Zij worden vaak geteisterd door hallucinaties waarbij ze levensecht bekenden zien, soms zelfs overledenen. Daardoor slapen ze vaak slecht en presteren ze minder. Het is voor zulke patiënten en hun familie een grote opluchting om te horen dat die hallucinaties bij het ziektebeeld horen en dat ze niet gek zijn geworden. En ben je als arts ook niet van meerwaarde door bewust of onbewust het placebo-effect te benutten? Natuurlijk volg ik de richtlijnen, maar als die behandeling niet werkt schroom ik niet om een aanpak te kiezen waarbij ik dat effect bewust toepas. Een arts is zo voor een deel ook zelf een medicijn.”