“Het doet beseffen hoe moeilijk het is een ander echt te kennen” 

Tineke Slagter-Roukema (1948, Zwolle) is huisarts en lid van de Eerste Kamer voor de SP, en was voorzitter van de Landelijke Huisartsen Vereniging. Haar favoriete pil: Het zwijgen van Maria Zachea van Judith Koelemeijer.

Huisarts Tineke Slagter-Roukema valt even stil als blijkt dat haar favoriete boek precies hetzelfde is als dat van haar collega Marcel van Philips: de roman Nachttrein naar Lissabon van Pascal Mercier, vorige maand in deze rubriek besproken.

Maar de SP-senator is een veellezer en schudt met groot gemak andere prachttitels uit haar mouw. “Ik ben ook een liefhebber van boeken die op waargebeurde geschiedenissen zijn gebaseerd, zoals De graanrepubliek van Frank Westerman, De zwarte met het witte hart van Arthur Japin en Sonny Boy van Annejet van der Zijl. Mijn favoriet in dat genre is Het zwijgen van Maria Zachea van Judith Koelemeijer, over de geschiedenis van een katholiek tuindersgezin. Twaalf kinderen vertellen over de relatie met hun moeder, voor wie ze om de beurt hebben gezorgd nadat ze na een hersenbloeding opgehouden was met praten.”

Het onderwerp van het boek sprak Slagter-Roukema in eerste instantie aan omdat zij zelf de oudste is uit een gezin met acht kinderen, al was dat in een heel ander, gereformeerd milieu (haar vader was ook huisarts, haar moeder apothekersassistent). “Het is fascinerend hoe verschillend die twaalf kinderen hun moeder hebben ervaren en hoe verschillend hun relatie met haar was, alsof het steeds over een andere vrouw gaat. Daaraan zie je hoe persoonlijk relaties zijn in gezinnen. Interessant vond ik ook om te lezen hoe bepalend de leeftijdspositie in een groot gezin is. Het maakt veel verschil of je de oudste, de middelste of de jongste bent. Ik heb zelf als oudste goed leren coördineren.”