Perfecte kamer top 10 

Waar moet uw perfecte kamer aan voldoen? Laat u inspireren door de top-10 van Joris van Drooge en reageer.

 

Perfecte kamer top 10 Waar moet een ideale hotelkamer aan voldoen? Hieronder de top 10 van Joris van Drooge. Nee, hij staat niet op een massageapparaat, dvd-speler, jacuzzi, wifi of zonnedouche. Maar onderstaande stelt hij wél op prijs.  Niet gehorig. Eén brommende minibar, storende snelweg of amoureus stel is genoeg om een verblijf te vergallen - hoe perfect een hotel verder ook is. Met andere woorden: geen lawaai van buitenaf, en al helemaal niet van binnenuit, svp. Goed bed. Geen ruggenbreker of doorzakker, en het beddengoed aangepast aan de heersende temperatuur. Dat is niet vanzelfsprekend. Want hoewel je een hotel in de eerste plaats bezoekt voor nachtrust, blijkt het beddenarsenaal regelmatig de sluitpost op de begroting te zijn geweest. Lichtdicht. Juist op reis moet je goed kunnen slapen, dwars door jetlags, tropenzonnen, lichtreclames of midzomernachten heen. Goede gordijnen dus, liefst nog met een extra blindering. Genoeg vierkante meters. We zijn immers voor onze lol op reis. Vuistregel: ook inclusief koffers moet je alle hoeken van de kamer nog zonder klauterpartijen kunnen bereiken. Goede airco in landen die daarom vragen. En dan eentje die niet zoemt en ook daadwerkelijk de temperatuur verzorgt die je instelt. Want in veel hotelkamers lijkt een temperatuur van 19 graden gelijk aan een poolklimaat. Een douche die niet lekt (hoeveel tijd besteed je in een mensenleven aan het onvrijwillig dweilen van hotelbadkamers?) en voorzien is van een haakje voor de douchekop. Vooral Frankrijk is berucht om haar haakloze douches. Goed gevulde minibar. Voor dat éne biertje aan het eind van een lange hete dag. Of om stiekem je eigen drankjes in te koelen. Uitzicht, anders dan op blinde muur of dak van het buurpand. Je wilt immers wel het gevoel hebben dat je van huis bent. Lijkt lastig te combineren met punt 1, maar niet per definitie. Zo heb ik ooit geslapen in een kamer pal aan de Ramblas in Barcelona - misschien wel 's werelds luidruchtigste boulevard - zonder ook maar één keer wakker te worden van lallende passanten of voorbijsnellende sirenes. Isolatie, dat is de truc.  Tv met werkende afstands-bediening en voorzien van meer dan vijf zenders, waaronder in ieder geval CNN of BBC World. Té vaak blijkt er op een tv met 100 kanalen op nr 5 t/m 100 enkel ruis te zien. Logische lichtknoppen. Soms klik je alle schakelaars naast het bed uit, en dan nóg is de gang verlicht. Gelukkig hebben steeds meer hotelkamers een masterswitch: met één knop alle lichten uit.

Mijn laatste bezoek aan een bed and breakfast ging mis. We waren al de hele dag op pad, moesten nog om negen uur ’s avonds een restaurant zoeken, verdwaalden hopeloos op landweggetjes en bereikten uiteindelijk pas om elf uur ’s avonds ons logeeradres in een kneuterig gehucht in Yorkshire. Op een briefje op de voordeur lazen we een droge mededeling: We’re off to bed. Door is open. Room 1. 

 

De volgende morgen begroette de gastvrouw ons met een blik die een ruit had kunnen verbrijzelen. Tijdens het ontbijt riep ze af en toe iets naar een onzichtbare echtgenoot, die blijkbaar bezig was in de keuken. “They want toast!” Of: “Now they want coffee!” Pure Fawlty Towers. Om een lang verhaal kort te maken: het kwam niet meer goed tijdens ons vierdaagse verblijf.

 

 

Bed and breakfasts hebben hun onmiskenbare pluspunten, maar toch…

 

Bed and breakfasts, sommige mensen zweren erbij. En inderdaad hebben ze hun onmiskenbare pluspunten. Je vindt ze op de mooiste locaties, je kunt slapen in de meest bijzondere huizen, je hebt direct contact met de lokale bevolking, de uitbaters zijn vaak schatten van mensen en met een beetje geluk krijg je een balzaal van een kamer voor de prijs van een hostelbed.

 

Maar toch. Die badkamer waar de antiroosshampoo van de gastheer staat. Het speelgoed van de kleinkinderen onder je bed. De gastvrouw die telkens informeert of alles naar wens is. De andere gasten met wie je iedere ochtend noodgedwongen aan één tafel ontbijt. Er zijn momenten dat je verlangt naar de sfeerloze anonimiteit van een zakenhotel.

 

Op de weelderige luxe van een goed vijfsterrenhotel valt dan ook weinig af te dingen. Maar wie een beetje op het budget moet letten, belandt onherroepelijk in de categorie viersterren of minder, en dan is het altijd oppassen met hotels. Want als ze niet gewoon onpersoonlijk zijn, dan zijn ze wel smoezelig, ongunstig gelegen, gehorig of simpelweg geestdodend saai. Soms lijkt het alsof alle ontwerpers van hotelinterieurs dezelfde leermeester hebben gehad. ‘En boven het formica bed hangen we het aquarelletje van bergmeer en naaldbos...’

 

Gelukkig bestaat er nog een gouden tussenweg: boetiekhotels, een accommodatievorm die vooral de afgelopen jaren sterk in opmars is. Je vindt ze in de hippere wijken van Parijs, Londen en New York, maar ook in Damascus, Belfast en Phnom-Penh. Ze zijn er zowel met klassiek interieur als in designvarianten, en ze liggen midden in de stad, maar ook aan het strand, op de skipiste of tussen de wijnvelden. Boetiekhotels hebben gemeen dat het kleinschalige accommodaties zijn met het comfort, de service en privacy van een hotel, in combinatie met de charme en knusse home-away-from-home sfeer van een B&B. (En meer de prijs van een hotel trouwens, eerlijk is eerlijk.) Anders gezegd: wél die bebloemde patio met fonteintje, maar niet die douche op de gang waar de haren van uw voorganger het putje verstoppen.