Braziliaanse betovering 

Het was een warme zomer in 1982, het WK Voetbal in Spanje stond voor de deur. Meer dan ooit tevoren dook ik met al mijn enthousiasme in de achtergronden van mijn eerste passie na Lego en Playmobiel: voetbal. Zonder het elftal ook maar een keer aan het werk te hebben gezien, had Brazilië mijn hart al gestolen. Die namen, die bijnamen bleken te zijn van ellenlange gedichten: Socrates BS de Souza Vierira de Oliviera heette Socrates. En verder Valdir Peres, Edevaldo, Luisinho, Edinho, Junior, Oscar, Zico, Cerezo, Socrates, Falcao en Paolo Isidoro. Nu nog dansen ze door mijn brein.

De strijd, de dans, de bal, ik werd bedwelmd

Tijdens de poulewedstrijden werd ik betoverd, dit was mijn elftal. Passjes, schaartjes, overstapjes, hakballetjes, omhalen, schoten van afstand en dat allemaal in een hallucinerend tempo. Dan weer vertragend, dan weer versnellend. Met bovenal De Controle. De controle over de bal, over het veld, over de tegenstander. Rusland, Schotland en Nieuw-Zeeland werden vernederd. In de tweede ronde wachtte wereldkampioen Argentinië, met een nieuwe grootheid in de gelederen, ene Diego Armando Maradonna. De wereld verwachtte Argentinië, maar Brazilië was oppermachtig.
 

Een gelijkspel zou vervolgens volstaan tegen de Squadre Azzuri uit Italië. Estadio Sarria in Barcelona flonkerde in de zon. Gele tribunes, samba, slagwerkers op de pauken, dansende halfblote dames, hossend op het ritme van het middenveld: Zico-Falcao-Cerezo-Socrates, Zico-Falcao-Cerezo-Socrates, Zico-Falcao-Cerezo-Socrates. De strijd, de dans, de bal, ik werd bedwelmd. Een horzel was het slechts die prikte, die Paolo Rossi, een horzel slechts. Goed, hij mocht een doelpuntje meepikken, maar Brazilië had de bal, Brazilië had het spel. Dan zou het goed komen, toch?

 

Het kwam niet goed. Brazilië speelde droomvoetbal, maar Rossi schoot met scherp. Brazilië werd geveld door een spuuglelijke eend. Huilend heb ik uren verdwaasd op de bank gezeten. Mijn eerste grote verdriet over de oneerlijkheid van de sport, de topsport in het bijzonder en, vooruit, van het leven in het algemeen, was over mij heen gedonderd.
 

Het zou nooit meer goed komen met de Brazilianen. Veel gewonnen, maar nooit meer zo gefonkeld. En met mij? Eigenlijk ook niet. Altijd weer die hoop, altijd weer die wens dat de schoonheid het wint van de effectiviteit. Hoop nog levend? Toch wel. Voel het ritme van de Hollandse dans: Sneijder-Robben-Vaart-Van Persie, Sneijder-Robben-Vaart-Van Persie. Laat ons dwepen.

 

Casper van Koppenhagen (39) is sportarts en AIOS Revalidatiegeneeskunde en woont in Zeist. Met deze inzending wint hij een Perry Sport-cadeaubon van € 100,-.