Tóch gewonnen! 

Zomervakantie in Maria Wörth – een klein plaatsje in Oostenrijk – met mijn ouders, jongere broer en zus. Ik was 16 jaar. Al op de heenweg, op de Duitse autobanen, voerden we de spanning op. Mijn broer en ik hadden op het linker achterraam een papier geplakt met de door ons verwachte uitslag: 5-0 voor Nederland. Het leverde ons veel lichtsignalen, getoeter en geheven vuisten van de ons razendsnel passerende Duitse auto’s op. Van onze uiteindelijk gestreste vader moesten we het papier verwijderen. We loeiden van teleurstelling. Wat waren wij zelfverzekerd!

 

In mijn beste Duits feliciteerde ik hem met de overwinning en stak mijn hand uit

7 juli 1974, halverwege de middag, de finale. We zaten op stoeltjes in een Oostenrijks café, op de eerste rij vlak voor de televisie. Oranje T-shirts, witte broeken aan. Achter ons zat een grote groep Duitsers, die ons gelijk al begon te jennen. Wat lachten wij bij het eerste – natuurlijk Nederlandse – doelpunt! We sprongen een gat in de lucht. Achter ons bleef het akelig stil. Wij werden ook stiller na het volgende, Duitse, doelpunt, terwijl de Duitsers, na een hele sloot bier, al weer praatjes kregen en aan overmoed wonnen. Toch gaven wij de hoop niet op, vol vertrouwen bleven wij kijken. Het was slechts een kwestie van tijd en dan zou Nederland winnen…

 

Hoe de wedstrijd afliep, is ons allen bekend. Maar de pijn, en het ongeloof die wij voelden, waren onbeschrijfelijk. Het moeilijkste moment was toch wel om langs al die uitzinnige Duitsers, die ons vernederende woorden toeschreeuwden, te moeten lopen. Er was geen ontsnappen aan. We liepen door een haag van brallende, dikke, in onze ogen zeer grote Duitsers, die in ons gewillige slachtoffers zagen om zich op uit te leven. Hun geschreeuw galmde nog in mijn oren, terwijl ik me wanhopig afvroeg, hoe ik ze kon laten stoppen en ons eergevoel kon terugwinnen.

 

Plotseling draaide ik me om en liep op de grootste en luidruchtigste Duitser af. In mijn beste Duits feliciteerde ik hem met de overwinning en stak mijn hand uit. Hij verstomde, terwijl hij me de hand schudde. De hele groep droop daarna af. Met opgeheven hoofd liepen wij terug naar het hotel.

 

We hebben de Duitsers niet meer gehoord, ook die avond niet. Maar mijn broer en ik hebben die hele nacht niet geslapen, steeds maar weer wensend dat we de tijd konden terugdraaien. Het duurde 14 jaar voordat de wond dicht was.

 

Jolet den Boer (52) is kinderarts en woont Barendrecht. Met deze inzending wint zij een Perry Sport-cadeaubon van € 100,-.