Wonderschoon 

Het is juni 1970. Wij hebben net eindexamen gedaan en zijn aan het herstellen van alle feestelijkheden. Wij sleepten ons van de het ene feest naar de andere borrel en dompelden onszelf wekenlang onder in drank en meisjes (dat krijg je wanneer je rooms-katholieke jongens van een jongensschool plotseling loslaat). Dagen waren er waarop wij pas naar bed gingen op het moment dat gewone mensen aan de dag begonnen. Vaak kwam ik pas weer boven de grond wanneer mijn vader om precies 17.25 uur van zijn werk thuis kwam.

 

Beneveld als we waren en verblind door het licht waanden wij ons in het Aztekenstadion in Mexico-Stad

Ofschoon ik in de A1 van AFC voetbalde en zogezegd in voetbal was, waren de eerste wedstrijden van het WK in Mexico me helemaal ontgaan. Ik had dus niet gezien dat Jairzinho in alle wedstrijden had gescoord, dat Pelé een schijnbeweging maakte (de bal passeert de verdediger aan de linkerkant en Pelé aan de rechterkant) waar Bergkamp – de latere meester van de pirouette – nu nog jaloers op is, en dat Tostão soeverein over alle middenvelden heerste. Kortom: we misten door het feestelijke gedruis dat alle tegenstanders met gemak door de goddelijke kanaries opzij werden gezet, inclusief aartsvijand Uruguay, waarmee de schande van 1950 was uitgewist (Brazilië verloor toen de laatste wedstrijd van Uruguay terwijl een gelijkspel voldoende was geweest om wereldkampioen te worden).

 

Het was zondagmiddag 21 juni. Wij nestelden ons voor de televisie om de grote finale tussen Brazilië en Italië te zien. Het Amstelgevoel bestond toen nog niet, maar bier dronken we wel. Beneveld als we waren en verblind door het licht waanden wij ons in het Aztekenstadion in Mexico-Stad waar 100.000 hossende mensen de finale bekeken, beleefden kun je beter zeggen. Samen met de kleurig uitgedoste massa dansten wij op de sambamuziek. Er heerste een opgewonden stemming. De reporters oefenden hun langgerekte ‘goaaal’. Brazilië zou gaan winnen!

 

Wij genoten, gingen op in de massa die ontplofte toen Pelé met een prachtige kopbal de score opende, wij raakten niet in paniek toen Boninsegna tegen scoorde omdat de verdediging van Brazilië in de loom makende zon stond te slapen, en wij raakten in extase bij de 2-1 van Gérson, de 3-1 van Jairzinho (hij scoorde zeven keer), maar vooral bij de 4-1 van Carlos Alberto, de aanvoerder, die de bal aangespeeld kreeg van Pelé, zo wonderschoon en zo rustig, dat je....we schrokken wakker van zo veel schoonheid en beseften dat we er bij waren toen het beste team ooit wereldkampioen werd.

 

Wouter van Ewijk (59) is psychiater en bestuurslid VUmc en woont in Amsterdam. Met deze inzending wint hij een Perry Sport-cadeaubon van € 100,-.