Die ander 

Het overkomt altijd een ander. Daarom durf ik met een borrel op in de auto te stappen, fiets ik (als meisje) tóch in mijn eentje door het donker naar huis en heb ik na anderhalf jaar nog steeds geen brandmelder in mijn kamer.

Ik weet dat ik ongeveer 11% kans heb om ooit in mijn leven borstkanker te krijgen; dat ik (gezien mijn voorgeschiedenis en geslacht) best nog eens met een psychiatrisch probleem te kampen kan krijgen; dat mijn risico om te overlijden groter is op vrijdag dan in het weekend. En ik weet dat de kans dat over tien jaar heel mijn familie – inclusief ooms, tantes en grootouders – nog in goede gezondheid verkeert, bijzonder klein is.

Maar ik maak me niet druk.

 

Het overkomt altijd een ander. In het ziekenhuis zie ik er genoeg: pechvogels die het noodlot wél treft. Ze zijn oud en jong; man, vrouw, blank, gekleurd. Het maakt niet uit. Het zijn ánderen. Met een onbewuste, maar evidente afstandelijkheid sla ik hen gade, hoor hun verhalen aan.

Dat is niet onpersoonlijk. Het is de enige manier waarop dit werk te doen valt. Zodra ik me met mijn patiënten ga identificeren ben ik verloren. Dan slaat de angst toe en daarmee de onzekerheid. Hoeveel ís 11%? vraag ik me dan af. Wat betekent een aanzienlijk risico? En in plaats van te dokteren, ga ik zorgen. Daarmee is de patiënt niet geholpen!

 

Het overkomt altijd een ander. Hoeveel zijn er niet in mijn vriendenkring die familie moeten missen, weggevaagd door ziekte of ongeluk? Hoeveel studiegenoten ken ik met zieke ouders, grootouders, broers of zussen? Ik ben tot nu toe steeds de dans ontsprongen en daardoor verwacht ik ook niet anders dan dat het noodlot aan mijn deur voorbij trekt.

 

Het overkomt altijd een ander.

 

Ik word wakker. Kloppen op de deur: donkere, donderende slagen. Ik moet opendoen, of ik wil of niet, en mijn gast ontvangen. Een kilte trekt door de kamer.

Het bezoek is kort, maar de boodschap van het Noodlot hangt nog lang daarna trillend in de lucht. Kanker.

Mijn kamer is te klein voor zulke woorden.

 

Het overkomt altijd een ander. Vandaag is die ander mijn opa.