Behandeling moet eindig zijn 

Die 88-jarige vrouw geeft het enige goede voorbeeld: zelf beslissen met je eigen volle verstand en het niet overlaten aan artsen, economen, verzekeraars, politici of journalisten. Laat de patiënt/burger het zelf beslissen.
Roken is voor de maatschappij voordeliger dan niet-roken. Idem obesitas. Martin van Rijn ziet dat scherp: je moet over de schotten heen kijken. Zorg, Welzijn, Wonen en Pensioenen. Rokers betalen tijdens hun kortere leven accijnsen, maken extra kosten, maar kosten veel minder pensioen/aow. Per saldo leveren rokers de Overheid 1.5 miljard euro per jaar op. Niet voor niets wenste E Schippers rokers te laten roken. De Minister van Financiën gaat in dit land immers over de zorg. En wat is een gezonde life style? Is sporten zo gezond? Wat kosten die skie vluchten wel niet? Opname door blessures? Ziekteverzuim/werkverzuim door sport blessures. Het schaatsseizoen gaat weer beginnen. Wat kosten die botbreuken e.d. wel niet? Sporten gezond? Midas Dekkers heeft daar een heldere mening over. En leeftijd sec als behandel criterium hanteren is wel heel bot. Conclusie van een Belgisch onderzoek: "een saai leven duurt langer". Laat de burger/patiënt het zelf maar beoordelen en de samenleving wordt daar alleen maar beter van. Michael Porter is overigens nu al weer een stapje verder: TDABC is nu de mode. Zo gaat dat met economen. ME Homan van de NZa heeft nog de beste visie: "we moeten stoppen met meten wat los en vast zit en gewoon aan het werk gaan". Webcast Farmaactueel Dag van de Zorgverzekeraars. Praatjes vullen immers geen gaatjes en er wordt al genoeg gepraat in dit land. Hoe vertaal je Value? Wat is de betekenis van "waarde".
TDABC. Gewoon aan de slag. In tempo.

Ik kan het er vanuit de basisredenering wel mee eens zijn, maar Frank haalt in een kort stukje wel heel veel dingen door elkaar.

In de eerste plaats past de 88-jarige niet zo erg in het stuk. Zij beslist zelf dat er niet gereanimeerd hoeft te worden en dat staat nogal los van de tendens in de rest van het stuk die suggereert dat anderen moeten gaan beslissen of er nog wordt behandeld. Overigens is niet de werkelijke vraag in het stuk of er al dan niet moet worden behandeld: bedoeld wordt of anderen nog bereid zijn te betalen voor die behandeling.

Financieel zijn er eigenlijk twee stromen te onderscheiden. De 88-jarige past een beetje in de tweede stroom: moe en der dagen zat. Dit is een groep waarvan de kosten sterk groeien. Die kosten zitten wel in de begroting zorg, maar niet zozeer in de behandeling. Het gaat meer om de care dan de cure. Een bewoner van een verpleeg- of verzorgingshuis kost ook zonder medische toeters en bellen een hoop geld. Daar is niet zo gek veel aan te doen tenzij we actief het leven gaan beëindigen. En daar is nog niet zo veel draagvlak voor ben ik bang en de betrokkene zelf kan er vaak niet zo veel meer aan doen. Mijn ervaring is dat er al terughoudend wordt behandeld in de instellingen met als voornaamste doel het comfort van de patiënt.

De tweede groep is de categorie die peperdure behandelingen ondergaat voor een minieme kans op genezing of verlenging van het leven. Hier zitten ook de rokers met longkanker onder die voor tienduizenden euro's aan medicatie slikken met de kans het leven een paar manden te rekken en de diabeten die op de bank verder groeien. Hier zullen we een keer vragen bij moeten gaan stellen. We kunnen simpelweg niet alles meer betalen, maar wie bindt de kat de bel aan? Daar komt nog bij dat je over statistiek een stuk gemakkelijker praat dan over je broer of moeder.


Ik ken het boek van Porter niet. Misschien moet ik het eens lezen. Het is wel goed om je te realiseren dat Porter één van de grondleggers is van het marktdenken in strategieën en missies waar we nu de wrange vruchten van plukken en zeer Amerikaans, dus een caveat emptor lijkt wel op zijn plaats.