Bejegening 

De kwaliteit van de zorg moet worden gemeten op basis van de behandeluitkomst voor de patiënt, is altijd mijn stelling geweest. De rest is bijzaak. Het feit dat ik nu dag en nacht bij Eva in het ziekenhuis ben, doet daar niets aan af, maar voegt er wel wat aan 

toe.

 

De bejegening is belangrijker dan ik me tot voor kort had voorgesteld. En dan bedoel ik niet alleen door de dokter. Maar ook de bejegening door de verpleegkundigen, de fysiotherapeut, het administratief personeel en de medewerkers die mijn dochter drie keer per dag eten en drinken komen brengen.

 

In het verleden zijn we met beide kinderen in het AMC geweest en ook daar heb ik naast een kind geslapen. Medisch-technisch was de zorg ook daar uitstekend, maar als het op bejegening aankomt, ben je er als patiënt en ouders toch echt meer een nummer. Hier in het OLVG lijkt een correcte en vriendelijke bejegening bij bijna iedereen in de genen te zitten.

 

Het is een kunst om in een gesprekje van drie tot vijf minuten de suggestie te wekken dat je een uur de tijd hebt om een praatje te maken met de patiënt of diens ouders. En dan niet alleen over de zorg zelf, maar ook over de teddybeer die ze heeft gekregen of de foto's en kaarten die boven haar bed hangen. Het zijn heel kleine dingen, maar ze geven je het gevoel dat je ertoe doet. Dat je geen wond of ziektebeeld bent, maar een mens.

 

Ons kleine mensje is het stilliggen trouwens beu. Gelukkig krijgt ze nu een korset aangemeten en gaat ze oefenen met (trap)lopen. Als alles zo voorspoedig blijft gaan als het nu gaat, hebben we haar woensdag of donderdag weer thuis.