Boeien en binden 

“Verpleegkundigen gaan discussiëren over de toekomst van hun beroep. Hiermee leveren ze een bijdrage aan de veranderingen in de gezondheidszorg”. Dit lees ik op nursing.nl. Maar als je het mij vraagt, wordt hier een té directe lijn gelegd tussen de eerste zin (wat verpleegkundigen willen) en de tweede (wat beleidmakers met die informatie moeten doen). Verpleegkundigen kunnen zoveel discussiëren als zij willen, maar als de beleidmakers zich niets van hun opvattingen aantrekken, gebeurt er weinig met die kennis.

Hiermee bedoel ik niet dat de discussieronde Verpleegkundigen en verzorgenden 2020, die V&VN organiseert, zinloos is. Alles behalve zelfs. De vergrijzing, de groeiende schaarste op de arbeidsmarkt, de behoefte aan een duidelijk carrièreperspectief: de manier waarop werkgevers in de zorg omgaan met deze thema’s bepaalt of ze er wel of niet in slagen verpleegkundigen te “boeien en binden”, zoals het tegenwoordig steevast genoemd wordt. Gelukkig staat de discussie dan ook niet op zich. Ze vormt de aanzet tot gesprekken met andere partijen in de zorg, waarbij V&VN een duidelijke toekomstprofilering voor de verpleegkundigen over het voetlicht wil brengen. Beleidmakers doen er goed aan hiervoor tijd uit te trekken. Zonder verpleegkundigen bereiken ze weinig.