Een nieuw einde 

Goed verhaal Frank!

Krek wat ik dacht, maar natuurlijk niet zo goed kan opschrijven, toen ik onlangs op tv de huisarts (ik zou het 'doodseskaders' kunnen noemen, maar dat doe ik niet) hoorde in het item over de mobiele euthanasieteams.

Euthanasie hoort WEL of NIET tot het domein van de reguliere geneeskundige. In het eerste geval behoort behandeling niet afhankelijk te zijn van de relatie met je dokter. In het tweede geval houden artsen(organisaties) zich verre van euthanasie, en zou het ze sieren als ze terughoudend zijn met hun mening. In beide situaties weet een patient in ieder geval beter waar hij/zij aan toe is dan nu.

De KNMG neemt een terecht standpunt in. Met die "Patiënt empowerment" valt het vies tegen in dit land. In Natura polissen worden verplicht in dit land en als je naar een zorgverlener van eigen keuze gaat kan je fiks bijbetalen: de drempel wordt bewust zo hoog mogelijk gemaakt. Vraagsturing door de patiënt is een fabeltje. De Overheid verschuilt zich achter de verzekeraars: budget mag niet worden overschreden en het budget wordt bepaald door de Overheid en niet door de verzekeraars. Indien er werkelijk sprake zou zijn van "patiënt empowerment" zou de verzekeraar en de verzekerde het budget bepalen: verzekeren is immers kosten delen en omslaan over zoveel mogelijk deelnemers.

In het Nederlandse perverse systeemmodel is het gevaar van schuivend/hellend vlak te groot . De paniekzaaierij over de vermeende onhoudbaarheid van de zorgkosten, 40% van de uitgaven van de Overheid! bij ongewijzigd beleid en indien de computersimulatie van VWS wordt gevolgd, kan zodanig uit de hand lopen dat ambtenaren en verzekeraars in de verleiding kunnen komen om harde uitkomsten te verlangen: uitstappen volgens de polisvoorwaarden verplicht bij schadelast hoger dan x euro per jaar!

Rondrijdenden uitstapteams geven de KNMG een deja vu gevoel: in welke tijd is dit eerder vertoond? 1940 - 45 wellicht?

Martin van Rijn kijkt met begerige ogen naar het vrijvallend pensioen als het uitstapteam is langsgeweest. En de verzekeraars zijn best bereid de kosten van het uitstapteam te vergoeden, mits de verplicht verzekerde de polis voor het uitstappen in 1x heeft voldaan, en natuurlijk in het aanvullend pakket. En met risico selectie: gezonden met een zeer geringe schadelast verleden worden voor die polis geweigerd. Begrijpelijk toch? Gezonden brengen geld in het laadje van de verzekeraars zonder winstoogmerk maar met 2% netto winst en 11 miljard op de bank. Daar is de KNMG zich zeer goed van bewust.

Waakzaamheid van KNMG is terecht. We leven in gevaarlijke tijden in een oerconservatief land waarin burgers verschrompeld zijn tot een BSN met een getal: de schadelast.
Zonder economische waarde is de BSN met schadelast gedoemd bezoek te krijgen van het uitstapteam. De klop op de deur na zondsondergang om de buren niet te storen. Zo ging het en de KNMG is bang dat Overheid en ZN/ZN-leden het weer laten gebeuren. Onder het fineerlaagje van de "beschaving" en de "Civil Society" zijn Nederlanders in niets verschillend met de eerste de beste Hun uit het jaar nul.

De KNMG kent de film Soylent Green ook: vrijwillig onder druk, onder begeleiding van de "Pastorale" van Beethoven, is geen oplossing.

http://weblogs.nrc.nl/rechtenbestuur/2012/02/11/euthanasie-als-specialisme-verlaagt-drempel-verder/

Ik ken een verpleeghuisarts die bij een euthanasieplicht voor artsen subiet met zijn beroep zou ophouden. Hij is eventueel tot euthanasie bereid, het is bespreekbaar. Maar een recht voor de patiënt en dus een plicht voor de dokter – hij moet er niet aan denken. Ik kan dat navoelen. Een arts wil mensen genezen en lijden zoveel mogelijk wegnemen. Het actief beëindigen van een mensenleven is een uiterste stap. Dit gaat over de kern van het arts zijn.

Wat zou zo’n nieuw specialisme met de medische beroepsgroep doen? De eerste reacties, in Nieuwsuur, waren niet positief. Huisartsen voelden zich onder druk gezet, aangetast in hun oordeel. Anderzijds, als het een succes wordt, zijn de artsen in Nederland straks ook van het probleem af. De actieve dood is dan niet meer hun besogne. Daar is voortaan de levenseindedokter voor. De discussie of een arts nog euthanasie kan weigeren, is beslecht. Iedere arts kan het gesprek met de patiënt ontgaan. Een verwijzing volstaat en de overdracht van het dossier. De uitvoering van de euthanasiewet kan dan geheel in handen komen van gemotiveerde artsen met lage drempel. Is dat goed?

Nee dus. Wie zelf over zijn levenseinde wil beschikken, hoeft zijn arts daarvoor niet te knechten. Sinds het Handboek Zelfeuthanasie van Chabot en Braam, zijn er humane alternatieven beschikbaar. In eigen beheer. Dat lijkt mij toch beter.

--En op deze column is niets af te dingen. Hannah Ahrendt: De banaliteit van het Kwaad. Met sommige dingen kan een samenleving niet zorgvuldig genoeg omspringen.