Het volgende rapport 

Precies de conclusie in uw laatste zin schreef ik gisteren ook naar de RVZ. Maar ik ga verder: behandelaars (zeker artsen) moet geleerd worden hoe ze patienten/clienten met blijvende gedragsverandering kunnen helpen. Van artsen wordt dit namelijk verwacht, terwijl de meeste daar totaal geen kaas van hebben gegeten. Motivtional interviewing zou daarvoor een mooi handvat kunnen zijn.

Een No Cure, No Pay systeemmodel in de zorg willen doordrukken is te gek voor woorden. De risico's worden dan geheel bij de zorgaanbieders gelegd. Waar zijn verzekeraars dan nog voor nodig? Het is zoals elders is gesteld een gigantische ommezwaai in beleid van de RVZ. In andere bedrijfstakken wordt dit betaalsysteem gehanteerd en dan uitsluitend in segmenten waar de verkopende partij het risico zeer goed kan inschatten en waarbij de verkopende partij de geraamde verliezen kan verrekenen in de prijs. De advocatuur is bij uitstek een segment waar het no cure, no pay principe zou werken: in de USA dan ook gewoon toegestaan. In Nederland dus niet: er zouden dan teveel rechtzaken worden gevoerd. Volume effect. In de aannemerij wordt no cure, no pay deels toegepast: een nauwkeurig omschreven bestek met betalingstermijnen en een eindtermijn die eerst na oplevering wordt uitbetaald via een derden rekening. De Betuwelijn, NZL, Schiphol lijn en de HSL zijn toonbeelden waar no cure, no pay toe kan leiden. Er komt altjid meerwerk bij te pas, gewijzigde omstandigheden en op een bepaald moment kan de opdrachtgever niet meer terug; de verkopende partij is de spekkoper. No Pay? No Way!
In de zorg is no cure, no pay onhaalbaar: wat kan een oncoloog nu zijn patiënt garanderen? Een huisarts zijn gemiddelde patiënt? Zelfs de diagnose is aan onzekerheid onderhevig. Hoe kan een radioloog zijn MRI scan waarmaken? Op deelsegmenten kan men harde afspraken maken: geen doorligwonden meer in ziekenhuizen, verzorgingshuizen en verpleeghuizen. Patiënten gaan voortaan zwaarder het ziekenhuis/verpleeghuis/verzorgingshuis uit dan zij erin kwamen. Ondervoeding van patiënten juist in die instellingen is een van de stilgezwegen schandalen in dit land.
RVZ heeft een gigantische ommezwaai gemaakt en blijkbaar onvoldoende besef gehad van de uniciteit van de zorg: de mens is een constant muterend organisme. Daar is per definitie geen greep op te krijgen. En tot slot: behandelingen staan of vallen met het gedrag van de patiënt achter zijn eigen voordeur. Geen enkele zorgverlener zal dan ook garanderen dat zijn patiënt voortaan van de sigaret zal afblijven, geen tussendoortjes meer zal innemen en om 22.00 naar bed zal gaan. Het heeft niets te maken met een gebrek aan lef bij de zorgaanbieders, maar alles aan een gebrek aan gezond verstand bij aanhangers van dit systeemmodel.
Indien de economen dit no cure, no pay beleid daadwerkelijk gaan doordrukken in de zorg zullen zij van een heel koude kermis terugkomen. De volgende nota is voorzienbaar: Van BME naar BZE. Van beleid met economen naar beleid zonder economen. Of van TV naar GV: van TunnelVisie naar GezondVerstand. De paniek bij de RVZ is onverklaarbaar. Onbeheersbare kosten?
Volgens het CPB is er geen enkel financieel probleem in de zorg: bij ongewijzigd beleid gaan de zorguitgaven naar 14% van het BBP en dat is zonder meer betaalbaar. Vraag is alleen of de politiek en ambtenarij dit wel willen en die willen niet. Het volk wordt in dit land niets gevraagd. En dat is en blijft het kernprobleem.
Bill Clinton in Friesland: "jullie hebben geen probleem, waar maken jullie je druk om? 9% van het BBP aan zorguitgaven? Prima, voor de hoofdpijn moet je in de USA zijn met nu al 16%.
14% in 2040? Waar maakt Nederland zich druk over?
Bill Clinton. De man van een Nationaal Ziekenfonds in de USA die door de private verzekeringssector pootje is gelicht en waardoor de USA nu op de blaren zit. Die man kan het weten.

Een Amerikaanse Arts definieerde de verhoudingen in de zorg aldus: you buy or you die. Daarom zal en kan het RVZ model van No Cure, No Pay niet werken in de zorg.

Helemaal mee eens Liesbeth. In dit verband hoop ik dat Co-patiënt (zie de blog van 18 mei) zijn oorspronkelijke plan om studenten geneeskunde een stage co-patiëntschap te laten volgen als onderdeel van hun curriculum ooit nog van de grond komt.

De ommezwaai van de RVZ is juist dat zij af wil van al dat softe gedoe en juist harde eindpunten wil stellen om voor een vergoeding van de gedane inspanning in aanmerking te komen. Praatjes vullen geen gaatjes. En het financiële gat wordt door de RVZ als gigantisch gezien. Harde afspraken met harde eindpunten en als een zorgaanbieder die niet haalt kan hij fluiten naar zijn centen. En aan meerwerk wordt door de zorgverzekeraars niet gedaan. Garantie zit op de stofzuiger. KIA geeft 7 jaar garantie op zijn auto's, maar met vele kleine lettertjes en voorwaarden. In de zorg is dit onmogelijk. No cure, no pay is op papier wel een fantastische bezuinigingsmaatregel. Wellicht dat de RVZ daarom in deze valkuil is getrapt.

Als er paniek in een club ambtenaren optreedt, moet je je serieus gaan afvragen of die club bestaansrecht heeft. Wellicht een mooie kans te gaan snijden, dus.