Solidariteit terugverdienen 

Value based healthcare gelijk stellen met marktwerking is tekenend voor de insteek van FvW. Weer ongelooflijk kort door de bocht. De onzichtbare hand van de vrije markt als oplossing voor alle problemen? Vertaling van value based healthcare zal toch eerder moeten gezocht in de richting van op waarden gebaseerde gezondheidszorg, waarden toevoegende gezondheidszorg, waarden toegevoegde gezondheidszorg. Waarbij waarden geen economische term zijn perse. Betekenis van 'waarden' kan ook een niet economische zijn. Het is maar dat FvW daar aan denkt.
Op farmaactueel zijn nu webcasts te zien van de Dag van de Zorgverzekeraars. Mike Farrar laat zien hoe het is gesteld met de solidariteit: 45% van de Engelsen willen premie heffing naar draagkracht via de belastingen. NHS model is heilig in dat land. In Nederland is dat 10% volgens de peiling. Andere landen scoren lager tot veel lager. Vraag het de Grieken en die zijn mordicus tegen: in welke zakken vallen dan onze premies? Wat gebeurt met de premies? Corruptie en bestedingen van premie gelden voor andere zaken als zorg ligt in die landen op de loer.
Solidariteit is een onderdeel van de cultuur en gewoonten in een land. De NHS staat in delen toe dat rokers eerst moeten stoppen met roken alvorens een peperdure behandeling te krijgen. Beleid verschilt per NHS commissie. Stoppen met roken? Daar moet je bij E Schippers eens aankomen. Roken levert de Overheid 1.5 miljard euro per jaar op. Stoppen met roken kost de Overheid geld. Wie is nu solidair met wie? Leon van Halder zei die dag nog meer dingen: Nederland zit met 10 andere landen op eenzelfde uitgavenlijn. Verlaging zie ik persoonlijk niet gebeuren, maar als Overheid gaan we het toch proberen.
NZa man Homan: betaling op uitkomsten van zorg is in de zorg onmogelijk. Toch gaan verzekeraars dat doen.
Wie is hier nu solidair met wie?
Stelselherziening van 2006 zien als essentieel is onzin. Geen ander land is het Nederlandse "stuck in the middle" model gevolgd. Dat de stelselherziening onomkeerbaar is is een feit: die 10 miljard ziekenfondspremies krijgen we nooit meer terug.
Verhaal van Mike Farrar laat overtuigend de voordelen zien van een publiek stelsel. En dan intelligent met de beschikbaar gestelde middelen omgaan. Transparantie in geboden zorg is ook bij de NHS de norm. En dat zonder concurrentie. Value based healthcare is zeker geen marktwerking. Mike Farrar toonde dat in zijn bijdrage aan. Tevergeefs blijkbaar.

Value based healhcare? Michael Porter? Die econoom is al weer een stapje verder: hij zit nu TDABC te pushen. Redifining Health Care is uit 2006. Nederland loopt een beetje achter. TDABC is nu de laatste mode. Michael Porter heeft ook een schoorsteen.

Harvard Business School Profs on the Health Care Crisis
Text Size: A | A | A
BY Janelle Nanos POSTED ON 9/29/2011

Most of us can fathom the cost structure involved with our daily purchases. The food we eat costs what it does because we pay someone to grow it, process it, package it, transport it, and sell it. (Of course, you can cut out several of those steps if you buy locally … but I digress). But when it comes to health care, the entire pricing model is essentially based on one premise: Smile and nod and take this pill and you’ll feel better. Oh, and the bill? It’s in the mail. Is it really any surprise that health care costs are skyrocketing?

Thankfully, the case for bringing much more transparency to the actual cost structure of health care is made in the this month’s edition of the Harvard Business Review. Authors Robert S. Kaplan and Michael E. Porter, both professors at the business school, argue that instead of looking for reasons why costs are going up (e.g. our population is older or we’re not doing enough to support preventative medicine) we need to consider how we measure exactly what we’re paying for. They write:

[F]ew acknowledge a more fundamental source of escalating costs: the system by which those costs are measured. To put it bluntly, there is an almost complete lack of understanding of how much it costs to deliver patient care, much less how those costs compare with the outcomes achieved.

The piece is a dense read, but it’s a good one. It proposes implementing “time-driven activity-based costing” (TDABC), which they break down as “the cost of each of the resources used in the process and the quantity of time the patient spends with each resource.” Um, what?

If I understand it correctly, that means essentially taking the annual salary paid to each doctor, plus their a share in all of the additional resources that they need to do their job (rent for the building, electricity bills, IT costs, etc.) and crunching the numbers until you come up with what they call a “capacity cost rate.” In their case study, that rate for a doctor is $300/hour, and according to their TDABC plan, a patient should be expected to pay a percentage based upon the amount of time they spend with the doctor. So if you’re only with the doctor for 15 minutes, in theory, you should only be expected to pay $75. Factor in the same cost capacity rate for the time you spend with the nurse, and the assistant that checks you in, and that should all add up to be the cost of your bill.

It actually sounds kinda simple when you think about it. And actually thinking about it far better than just smiling and nodding, isn’t it?


----En Value Based Health Care? Ook Michael Porter kwam daar niet helemaal uit: als de patiënt zelf betaalt is er bij deze een prikkel om waar voor zijn geld te krijgen. Zodra een third party er tussen komt is de prikkel weg. Milton Friedman kwam tot dezelfde conclusie in 2001.

---Dag van de Zorgverzekeraars, ME Homan, NZa: we moeten eens stoppen met alles te meten en gewoon aan het werk gaan. Ons ding doen. Ieder zijn ding. En zien waar we eindigen.
Betalen op patiënten uitkomsten is in de zorg onmogelijk vindt ME Homan, NZa. Ook LUMC Breedveld is die mening toegedaan. En terecht. De variatie en mutatiegraad van individuen is te groot. Geen patiënt is dezelfde. Geen patiënt blijft hetzelfde. Gedurende de behandeling treden er al mutaties op. Je kan voorspellen wat je wilt als arts, maar de beloofde uitkomst kan totaal anders uitpakken, zonder dat de arts daar wat aan kan doen. Zo ook de patiënt. Aan mutaties doe je niets. En de NZa kan het weten. Dat is de Marktmeester. Toezichthouder. Baas boven baas.
En wat gaan we in Nederland doen? Betalen op uitkomsten! Value Based Health Care. Op naar de volgende hype, van 2006!
Innovatieve zorgaanbieders doen er goed aan om nu TDABC aan verzekeraars aan te bieden. Wat voor een column van FvW?