Sterfelijkheid
Bekeken 898
Reacties 2
Beoordeling 
05-07-2010
Kan een leven te lang duren? Die vraag stelde ik mijzelf terwijl ik gisterenmiddag toekeek hoe mijn vader zijn laatste adem uitblies. Hij stierf om 15.20 uur, 93 jaar oud. Zeven jaar na de TIA die zijn leven ingrijpend veranderde. De laatste zeven jaar was het leven voor hem van zijn waarde ontdaan en was hij volledig afhankelijk. Terwijl hij in de 86 jaar daarvoor juist zo zorgvuldig alles in de hand had proberen te houden. Krampachtig soms, maar naar zijn eigen maatstaven succesvol. Een geslaagd leven dus. Op die laatste zeven jaar na dan. En hoe gaat het dan? Je praat eens met hem over de vraag hoe het verder moet. “Dat heb je niet voor het zeggen hè”, zegt die generatie dan. Maar dat heb je wel, opperde ik, als je het maar op tijd aankaart met je huisarts. Ja, dat vond hij wel interessant om te horen.
Maar op een gegeven moment doet de sluipmoordenaar dementie zijn verwoestende werk en is hij zelf niet meer bij machte de beslissing te nemen. En bij de kinderen is het onbespreekbaar, of de eensgezindheid ontbreekt, of de daadkracht. En dan zit die oude man ineens op een ochtend in zijn bed te zingen als de verzorgende hem een schone luier komt omdoen: “Ik wil dood, ik wil dood.” En dan duurt het toch nog bijna een jaar voordat die wens door de natuur zelf wordt ingewilligd.
Ja, een leven kan dus te lang duren. Is dat iemands schuld? Mwa, van Magere Hein misschien. Maar die zal nooit voor een rechter verschijnen. En is het iets wat past in een blog die dagelijks onder het kopje ‘de markt’ wordt gepubliceerd? Feitelijk niet. Maar soms is het goed om jezelf en anderen te herinneren aan het feit dat niet alles onder kopjes te vangen is. Ook als je de zorg probeert te vangen in regels, procedures en grootste gemene delers, blijven er altijd mensen tussendoor glippen die zich daar niets van aantrekken. Dag pa.