anh jansen20-07-2010 | 10:09
The million dollar question inderdaad, maar gesteld aan de verkeerde. De vraag is tevens gezien de Nederlandse situatie ook een foutieve. Rene Dijkgraaf had moeten vragen naar het uurloon en niet naar het jaarsalaris.
Rene Dijkgraaf kan vragen wat hij wil aan de patiënten, hij zal er niets wijzer van worden. Niet de patiënt is vragende partij in deze problematiek, maar de Rijksoverheid in combinatie met de politiek. De zorgverzekeraars zijn slechts uitvoerende organen en dienen uitsluitend om ervoor te zorgen dat het Budgettair Kader Zorg niet wordt overschreden.
De vraag van Rene Dijkgraaf is niet van gisteren. Dat weet hij ook. Dat weet de Overheid ook. Het antwoord is immers bekend: als de patiënt zelf mocht beslissen, verdient de arts die hem het leven red zijn gewicht in goud. Zo simpel is het.
De arts die de juiste diagnose stelt, de juiste behandeling, de juiste operatie verricht, zonder complicaties en de juiste medicatie voorschrijft en toezicht houdt op het vervolg van het ziekteproces mag van iedere patiënt 1 miljoen euro per jaar verdienen. De arts die er een potje van maakt moet echter aan de schandpaal worden genageld, in de bijstand worden gegooid en voortaan vuilnis prikken in de plantsoenendienst.
Daarom stellen overheden deze vraag niet en komen uit op een compromis; het verrichtingen systeem, al dan niet met een basissalaris, volledige transparantie in juistheid van werken, tempo van werken, nasleep van behandelingen e.d. Dan komen de "sterren" onder de medici vanzelf boven drijven.
Mond op mond reklame onder de patiënten doet de rest.
In de Nederlandse gereguleerde markt is dit een stap te ver. Inkomenspolitiek is een heilig stokpaardje van openbaar bestuur en landspolitiek. Het BKZ is het tweede heilig stokpaardje. Vrije keuze van patiënten gaat niet samen met die stokpaardjes.
De grootverdieners onder de medisch specialisten zijn de ondersteuners die aan ieder DBC hun plakje hebben bevestigd. Liften mee met iedere actie van de poortspecialisten.
De poortspecialisten zijn de dupe van de weeffouten in het systeem. Als voorbereiding op de prestatie bekostiging model A. Klink gaat A. Klink nu eerst de lonen verlagen alvorens het systeem aan te pakken. Prestatie bekostiging en het BKZ vereist immers een verlaging van de uurlonen om het volume te kunnen handhaven. Een verlaging van de uurlonen wordt dan gecompenseerd door een stijging van de productie als de medisch specialisten nog hun hypotheken willen betalen.
De vraag naar het juiste jaarloon voor medisch specialisten ziet A. Klink dan ook graag, zolang de vereiste productie maar niet van tevoren vaststaat.