‘Strijdend’ tegen kanker? Helaas: nee 

Schrijver/journalist Christopher Hitchens is ernstig ziek. Zijn aangekondigde verslag van zijn lotgevallen, en van de behandeling door zijn artsen, belooft een must-read te worden.

Lees verder op vanityfair.com Het aangrijpende verhaal van Christopher Hitchens wordt vervolgd in komende nummers van Vanity Fair, en is ook te volgen op www.vanityfair.com. Hitchens heeft al aangekondigd dan ook te zullen schrijven over de ‘brilliant and selfless physicians’ die hem in zijn ziekte terzijde staan.

Net nu zijn pas verschenen memoires Hitch-22 Amerika’s bestsellerlijsten binnenklimmen, is bij Christopher Hitchens slokdarmkanker vastgesteld. Hitchens (61) is niet zomaar een schrijver en journalist, maar een extreem controversiële. Geboren in Engeland maar al jaren wonend en werkend in de VS, verruilde hij na 11 september 2001 zijn links-politieke opvattingen voor een krachtige steun aan de door president George W. Bush ingezette ‘war on terror’, inclusief de interventie in Irak.

Dit kwam Hitchens op veel kritiek te staan. Maar waar vriend en criticus het over eens zullen zijn, is dat hij een bijzonder getalenteerd auteur en polemist is, die altijd oprecht schrijft wat hij denkt, zonder ooit bang te zijn om vijanden te maken.

In het maandblad Vanity Fair deed Hitchens begin augustus voor het eerst verslag van zijn ziekte, op de hem zo eigen uitgesproken manier. Dus zonder enig zelfbeklag, maar wel meteen in de aanval op ‘one of the most appealing clichés in our language’, namelijk dat kankerpatiënten, anders dan bijvoorbeeld hart- of nierpatiënten, onveranderlijk worden beschreven als zijnde ‘strijdend’ tegen hun ziekte: ‘People don’t have cancer: they are reported to be battling cancer.’ Misschien goedbedoeld, maar onzin, vindt Hitchens, die over zijn eigen ervaring aan een chemotherapie-infuus dit te schrijven heeft: ‘While the venom sack gradually empties itself into your system, the image of the ardent soldier or revolutionary is the very last one that will occur to you. You feel swamped with passivity and impotence: dissolving in powerlessness like a sugar lump in water.’