Loyaal 

In het ziekenhuis reden ze me meteen naar de nachttandarts. “Ah”, zei die toen hij me zag: “feestje gehad?” Ik knikte: “Uitgegleden…”

Het gebeurde op een Halloweenfeestje. Ik danste de Thriller-routine maar eindigde de pirouette op mijn gezicht. De klap was hard. En werd volledig opgevangen door mijn gebit. Mijn linker voortand was naar boven geschoten. De rechter hing juist een flink stuk over mijn onderlip. “Je moest eens weten wat hier allemaal binnenkomt”, zei de nachttandarts: “jij mag blij zijn.” Ik was inderdaad blij dat ik mijn voortanden überhaupt nog had. Maar ik maakte me ook een beetje zorgen. Want keek ik in de spiegel, zag ik: Madam Mikmak.

Ik wees op mijn gezicht: “Komt het wel goed?”, vroeg ik. De nachttandarts antwoordde anders dan ik gehoopt had: “Geen idee. We wachten af.”

Rustig blijven, dacht ik. Morgen. Dan kon ik naar mijn eigen tandarts. En die zou me nóóit afschepen met een pover ‘We wachten af’. Nee, mijn eigen, vertrouwde, lieve tandarts zou me beloven dat alles goed kwam. Hoopte ik.

En dat bleef ik hopen.

Tot de volgende dag.

Wat als ik mijn gedumpte tandarts tegenkwam in de supermarkt?

“Ik ga doen wat ik kan”, zei mijn tandarts: “maar ik kan niets beloven.” Omdat mijn boventanden nog los zaten, zou de behandeling sowieso moeten wachten. Vier maanden. Ik zei niets. Maar in mijn hoofd hoorde ik een heksje lachen.

Madam Mikmak.

En toen begon het. De tips, de adviezen, de meningen. Van iedereen die mijn gehavende gebit zag: ‘Vier maanden? Belachelijk’, ‘Hoezo kan-ie niets beloven, wat heb jij voor tandarts?’, ‘Ga toch naar een specialist, het gaat om je gezicht!’ Een vriendin stopte me een telefoonnummer toe. Van haar eigen tandarts: “Die ook allemaal BN’ers doet.” Bij hem kwam het wél zeker weten goed, zei ze.

Ik twijfelde. Op zich was ik erg tevreden over mijn eigen tandarts. Oké, bij het boren draaide hij soms rockmuziek. Meatloaf, Van Halen. Purple Rain. Ik snapte dat wel: liever Prince dan mijn geschreeuw. Maar mijn vriendin zei: “Jouw tandarts klinkt raar. Neem nou die van mij.”

En opeens vroeg ik me af: in hoeverre is loyaliteit aan een arts belangrijk?

Ooit wisselde ik van kapper. Een jaar na mijn verraad kwam ik hem tegen op een feestje. Ik zag dat hij me zag. Maar hij negeerde me totaal. Blijkbaar was het behoorlijk not done wat ik gedaan had. Was het wisselen van tandarts net zo’n faux pas? Eigenlijk is het een daad die gelijkstaat aan vreemdgaan. Een dolk in de rug, een signaal: ik vind dat jij je werk niet goed hebt gedaan. En daarbij een bron van ongemakkelijke situaties. Want wat als ik mijn gedumpte tandarts tegenkwam in de supermarkt? Zou hij me negeren? Boos worden? Bespugen?

Trouwens, wat zou de BN’er-tandarts wel niet van mij denken? ‘Daar is ze hoor: Hanna-afgelikte-boterham-Bervoets, die tandartsen verslijt alsof het Swifferdoekjes zijn.’ Nee, besloot ik, ik kon dit écht niet maken.

Maar een week later zat ik toch bij de nieuwe tandarts in de wachtkamer.

Mijn vriendin had het geregeld, deze Geheime Afspraak. “Niets concreets, alleen praten.” En dat deed de BN’er-tandarts. “Ik kan nu niets doen”, zei hij, “je tanden zitten nog los. En of je gebit precies zo wordt als het was, weet ik niet.” Er klonk muziek. Geen Purple Rain. Maar klassiek. Daar kwam mijn geschreeuw makkelijk overheen, wist ik meteen. Ik vond het geen prettig idee. En zo eindigde mijn Geheime Afspraak in een Mislukte Date.

Toen ik weer in de stoel van mijn eigen tandarts lag, vreesde ik dat hij iets zou merken. Een vreemde vingerafdruk op een kies. De geur van vreemde wachtkamer in mijn haren. Maar hij merkte niets. Wel bezorgde hij me nieuwe voortanden. Nog mooier en rechter dan ze waren. Ik kon weer lachen. En dat deed ik. Omdat ik niet langer leek op Madam Mikmak. Maar vooral omdat ik blij was dat ik loyaal was gebleven.

 

Hanna Bervoets (26) studeerde Media & Cultuur en is schrijfster, freelance journalist en columnist. In 2009 debuteerde zij met de roman Of hoe waarom, waarvoor ze dat jaar de Debutant van het Jaar-prijs ontving. Haar columns zijn wekelijks te lezen in Volkskrant magazine.