Dossier Selectieve Zorginkoop 

‘Zorginkoop’ is een gevoelig thema - zeker als hier ook nog het woord ‘selectieve’ aan voorafgaat. Voor zorgverzekeraars en patiëntenorganisaties staat selectieve zorginkoop voor betere kwaliteit tegen een betere prijs. Door niet langer meer zomaar elke zorgaanbieder te contracteren, wordt de medische sector vanzelf geleid in de richting van méér transparantie, doelmatigheid en kwaliteit.

Tekst Flip Vuijsje - hoofdredacteur Arts & Auto

Wat individuele verzekerden en patiënten van selectieve zorginkoop vinden, moet nog worden afgewacht. Als niet elke zorgaanbieder meer vanzelf wordt gecontracteerd, zullen ook verzekerden dit voelen: doordat zij voor een bepaalde behandeling ineens een stuk verder moeten reizen; en doordat hun recht op ‘vrije artsenkeuze’ tot op zekere hoogte wordt ingeperkt. Maar daar staat tegenover dat ook verzekerden gevoelig kunnen blijken voor de argumentatie van verzekeraars en patiëntenorganisaties, en zullen vinden dat selectieve zorginkoop ook in hun persoonlijk belang is.

En de mening van de zorgaanbieders? Die is gemengd en verdeeld. Veel zorgaanbieders vertrouwen de verzekeraars niet. Zij vinden dat die, alle verhalen over ‘kwaliteit’ ten spijt, alleen maar uit zijn op lagere kosten – ‘over de ruggen van’ de aanbieders dus. En zij verwijten de verzekeraars zélf ‘op de stoel’ van de zorgverlener te gaan zitten, door te bepalen waar, hoe en door wie een patiënt precies mag worden behandeld.

De keerzijde van die kritiek is tweeledig. Ten eerste: selectieve zorginkoop lijkt een niet meer keerbare trend - en dus telt nu niet primair wat aanbieders hiervan vínden, maar hoe zij hier optimaal mee óm kunnen gaan. En ten tweede: ook onder zorgaanbieders zelf, en door hun organisaties, wordt hier en daar juist positief geoordeeld over de kansen die selectieve zorginkoop biedt.