De beperking 

Laat ik, net voordat u op vakantie gaat, eens wat wijze raad geven:

fotografeer dit jaar zo min mogelijk!

 

Zo, daar kunt u het mee doen.

 

Mocht u zich afvragen vanwaar dit niet bepaald logisch klinkende advies, dan hier toch even een nadere uitleg: uiteraard wil ik u hiermee niet aanraden om gedurende uw 4 weken durende vakantie in Toscane het aantal gemaakte foto’s te beperken tot 1 per week.

Hoewel dit beslist ook een interessante uitdaging zou zijn, en waarschijnlijk 4 uitzonderlijke fotografieën zou opleveren, bedoel ik het toch iets anders.

 

Ga niet vanaf dag 1 in het wilde weg om u heen lopen schieten!

 

Dat is immers wat er doorgaans gebeurt als de fotograferende mens aankomt op een plek waar het niet alleen wonderschoon is, maar ook nog eens voor hem onbekend terrein.

Hij verwondert zich over van alles, en dus moet dat alles direct ook vereeuwigd worden.

 

Aardig voor het digitale familiealbum, die 452 plaatjes, maar om werkelijk eens iets bijzonders te maken, zou ik het dit keer anders aanpakken.

Ga de eerste dag op verkenning, beetje rondkijken, sfeer proeven, en selecteer dan een onderwerp waar u zich de rest van de vakantie volledig op focust.

Consumeer niet lukraak alles maar haal heel bewust de krenten uit de pap.

 

Wat bepaalt nou precies de sfeer in de streek?

Zien al die pizzabakkers er eigenlijk hetzelfde uit?

Of kijk dit jaar eens alleen naar het lichtspel van de schaduwen van de cipressen in de avondzon.

Dus niet de boom zelf op de foto, deze keer alleen z’n schaduw.

Maar goed, om niet direct al te streng in de leer te zijn; het kan toch ook wel handig zijn om tijdens de vakantie altijd een camera bij de hand te hebben, voor als zich onverwacht een buitenkans aandient.

 

Een jaar of wat geleden ging ik naar Gran Canaria voor een welverdiend weekje luieren in de zon.

Aanvankelijk had ik mijn camera’s thuis willen laten, maar gelukkig wist mijn vrouw me er nog van te overtuigen om toch een kleintje mee te nemen, voor het geval we nog iets bijzonders zouden tegenkomen.

We lagen nog geen 10 minuten op het strand of mijn oog viel op een groep toeristen die in ganzenpas over een duintop liep. Ik ben er niet eens voor opgestaan, maar heb al bakkend in de zon terloops de foto gemaakt.

Een jaar later bleek dit het perfecte beeld voor een grote reclamecampagne, en was mijn vakantiekiekje door het hele land te zien op billboards.

En wij konden vervolgens dankzij die ene foto nog een keer op reis.