De koele kikker wint 

Veel televisie kijk ik normaal niet. Naast het dagelijkse journaal, een enkele keer een emo-programma als Spoorloos, omdat dit nou eenmaal een van de favorieten van mijn vrouw is en we zo nog eens wat ‘qualitytime’ kunnen delen. Verder gun ik mezelf, als verstokte autogek, wekelijks nog een uurtje Topgear. En daar bleef het altijd bij.

Maar onlangs betrapte ik mezelf erop dat ik nog iets anders ben gaan kijken:So you think you can dance en The Voice of Holland. Als houterige Hollandse jongen verbaas ik me daarbij over de onvoorstelbaar soepele bewegingen van de dansers en geniet ik met een combinatie van ongeloof (kan dan tegenwoordig echt iedereen behalve ik zo mooi zingen?), bewondering en kippevel van alle briljante zangers.

De toekomstige topdansers en topzangers blijken allemaal eerst eens flink door de emotionele mangel gehaald te moeten worden, net zolang tot de tranen rijkelijk vloeien, voordat ze in staat zijn de toeschouwer te raken. En voor iedere dans, en ieder te zingen lied, is telkens een diepe emotionele beleving een absolute vereiste. Met louter technische vaardigheden weet je op het moment suprème het publiek niet in vervoering te brengen.

In de fotografie werkt het wat mij betreft gelukkig totaal anders. Natuurlijk moet je, naast een rijke fantasie, ook een goed inlevingsvermogen hebben. Tenzij je hebt besloten je te beperken tot het fotograferen van planten, mossen, schimmels, uitheemse grassoorten, dan wel levenloze prullebakken, lantarenpalen of lampekappen. Dan volstaat denk ik ook wel het hebben van louter technische vaardigheden. Maar zodra je verdergaat en mensen in hun doen en laten gaat fotograferen, is dat toch omdat je een situatie ziet die je raakt. Je wordt ontroerd door de schoonheid van een kort moment. En dat gevoel wil je vervolgens voor de eeuwigheid bewaren. Blijkt dus ook in de fotografie die emotie om de hoek te komen kijken…

Fotografie is net als dansen en zingen een mix van emotie en technische vaardigheid. De combinatie van die aspecten maakt het natuurlijk ook zo’n mooie bezigheid. Maar waar bij uitingsvormen als dansen of zingen het gevoel en het vakmanschap werkelijk samen moeten gaan, is het bij fotografie juist essentieel om ze gescheiden te houden.

Voordat je een foto gaat maken, is er de emotionele vonk. Je ziet iets dat je raakt. Vervolgens is het juist zaak om heel koel en nuchter te werk te gaan om een en ander zo op de foto te krijgen dat hetgeen je zag of voelde ook daadwerkelijk terug te zien is op het uiteindelijke plaatje.

En als je dan klaar bent met het maken van de foto, en hij is gelukt zoals je voor ogen had, dan mag je gerust even zwelgen in een gelukzalige roes.