Geen commentaar 

Bekeken 818

Reacties 1

Beoordeling

19-10-2011

De inzendtermijn is gesloten, en nu is het aan de jury om te gaan beoordelen, selecteren, en net zo lang te schiften tot er een select aantal winnaars overblijft. Iets waar ik me eerlijk gezegd nogal op verheug. Straks mag ik samen met de overige juryleden een middag in gevecht gaan om te bepalen wat de winnende foto’s zijn. En het laat zich raden dat gezien onze verschillende achtergronden (hoofdredacteur, vormgever, manager reisbureau en fotograaf ) we allemaal andere voorkeuren zullen hebben. Dat wordt dus een leuk middagje pittig discussiëren over foto’s

Wel jammer dat straks alleen de winnende foto’s in de schijnwerpers gezet worden. Op zich natuurlijk logisch bij een wedstrijd – de winnaars komen op het podium terwijl de verliezers in stilte afdruipen – maar toch is dat jammer. Voor mij omdat een echt goede foto eigenlijk geen commentaar meer behoeft. Het beeld vertelt het hele verhaal. Daar valt voor deze beroepscriticus dus weinig eer meer aan te behalen. En voor u is het jammer, omdat je van een kritische kanttekening doorgaans meer op steekt dan van een lading complimenten. Maar mijn kritische noten zullen dus binnenskamers blijven, en misschien is dat ook zo zijn voordelen…

Een paar jaar geleden ben ik eens gevraagd om een wedstrijd van een fotoclub te jureren. Bij het bekijken van al het ingezonden werk bleek het aanbod zeer gevarieerd. Naast een aantal ronduit saaie foto’s, een stapel klassiek aandoende platen, en nog wat al te gekunstelde exemplaren, waren er gelukkig ook een paar echte juweeltjes te bewonderen.

Een van de ingezonden foto’s heb ik jaren niet meer van mijn netvlies gekregen. Het betrof een stilleven van een bord met eten. Al niet direct mijn favoriete onderwerp, maar laat het dan in ieder geval qua licht en technische afwerking een perfecte foto zijn. Dat was bepaald niet het geval. De foto was totaal onscherp en zat vol vlekken en krassen.

Op de wekelijkse avond van de fotoclub werden alle inzendingen geprojecteerd en ik zou een en ander van commentaar voorzien. Er was afgesproken dat ik niet terughoudend hoefde te zijn, de leden van de fotoclub wilde juist mijn ongezouten mening horen. De avond verliep geheel naar wens. Het publiek hing aan mijn lippen. Tot ik bij wijze van uitsmijter de bewuste foto liet zien, en er eens lekker stevig op in hakte.Het werd doodstil

Gelukkig komt aan alles een eind, zo ook aan mijn tirade. Veel applaus was er vervolgens niet te horen en na afloop hing er een bedrukte sfeer in het zaaltje. Er werd op zachte toon gesproken, en ik moest even denken aan het koffie-met-cake moment na afloop van een crematie.Een oude man die op de voorste rij had gezeten werd in zijn rolstoel geholpen en naar de uitgang gereden, waar een taxi hem al stond op te wachten. Een windvlaag zorgde voor wat frisse lucht, en de deur ging weer dicht.

Op slag veranderde de sfeer. Het volume van de gesprekken ging omhoog, er werd zelfs weer volop gelachen. Toen ik vroeg wat er aan de hand was, kwam de aap uit de mouw. De gewraakte foto, was gemaakt door het oudste, zojuist vertrokken, lid van de club. Deze hoogbejaarde was ooit een van de oprichters van de fotoclub geweest, en nog steeds actief lid. Alleen waren zijn ogen niet meer zo best, en was zijn mooie klassieke Hasselblad helaas niet voorzien van autofocus.

Ik kreeg een fles wijn en een boekenbon in de hand gedrukt, en werd toch nog uitgebreid bedankt. Vooral voor het feit dat ik de hete kolen uit het vuur gehaald had, want al jaren durfde niemand tegen het oude clubicoon te zeggen dat er intussen toch wel wat aan z’n foto’s mankeerde.