Gek word ik ervan! 

Altijd maar weer diezelfde vraag ‘meneer de fotograaf, welke camera kan ik nou het beste kopen?’ Op zich natuurlijk niet vreemd dat iemand dit aan een fotograaf vraagt. In mijn geval al helemaal niet, omdat vast wat mensen onthouden hebben dat ik ooit eens in een interview heb laten vallen dat ik zelfs naar de wc meestal nog een camera meeneem. Er wordt van mij dus terecht verwacht dat ik niet alleen weleens een aardige foto maak, maar ook bovengemiddeld veel van fototoestellen afweet.

Bovendien kan van mij, geheel in tegenstelling tot de man in de lokale fotozaak, ook nog eens een onafhankelijk advies verwacht worden. Aan mij wordt helaas door de fabrikanten geen bonus verstrekt wanneer u op mijn aanraden een bepaalde camera gaat kopen.

Wel zal mijn ‘gouden tip ‘enigszins bepaald worden door mijn eigen voorkeur; iemand die al jaren fotografeert met een Canon zal immers toch minder snel een Nikon, Pentax of Leica aanraden. Net zo als het ook best vreemd zou klinken als een doorgewinterde Mercedesrijder, eenmaal gevraagd om z’n advies, zou antwoorden dat je toch echt het beste een Alfa Romeo kan kopen.

Overigens was vroeger de merkentrouw onder fotografen veel groter dan tegenwoordig. Lange tijd was de fotowereld grofweg verdeeld in twee grote groepen, de Nikongebruikers versus de Canonjongens. Met daarnaast nog wat splintergroeperingen, vaak liefhebbers voorzien van wat uitgebreidere financiële middelen, die zweerden bij een Leica of een Hasselblad. Overstappen naar een ander kamp werd gezien als verraad, of anders wel als een duidelijk teken van een al dan niet tijdelijke vorm van verstandsverbijstering.

Dit speelt allemaal niet meer zo. Canon heeft de overgang naar de digitale fotografie een stuk voortvarender aangepakt dan de andere merken, en jaren geleden is het gros van de professionele fotografen dan ook naar dit merk overgestapt. Eigenlijk behoorlijk saai zo. De onderlinge rivaliteit is vervangen door een grijze uniformiteit.

Vroeger werd ik steevast vreemd aangekeken door mijn collega’s, de helft zeulend met een indrukwekkende Nikonuitrusting, de andere helft met een zo mogelijk nog forsere tas vol Canons. Liep ik daar tussen met een paar heel kleine Olympuscameraatjes (voor de liefhebbers, OM1, OM2, OM3Ti en OM4Ti ). Had er niet eens een fototas voor nodig, deze bij de profs indertijd ondergewaardeerde juweeltjes pasten zo in mijn jaszak.

En waarom ik nu dan zo’n hekel heb aan die ene vraag?

….ik weet het antwoord gewoon niet!

Rationeel gezien zou ik moeten antwoorden: maakt niet uit, alle camera’s zijn tegenwoordig goed. Ze kunnen allemaal ongeveer hetzelfde. Feitelijk is het lood om oud ijzer. Koop een willekeurig toestel en u zult er prima foto’s mee maken. Maar ja, als cameraliefhebber wordt ik hier niet blij van. Liever zou ik met een licht-superieure glimlach de verbaasde blikken in ontvangst nemen over die onbekende camera waar ik mee werk. Om vervolgens op verzoek uitvoerig uit te weiden over de ongekende kwaliteiten ervan.

Helaas ik heb in het digitale tijdperk deze unieke camera nog niet gevonden en kan hem dus ook niemand aanbevelen. Erger nog; zelf fotografeer ik nu ook met een grote tas vol lompe eenheidsworst. Prima camera’s hoor, maar raken ze doen me niet. Het is gewoon gereedschap met bovendien een overdaad aan knopjes met voor mij totaal overbodige mogelijkheden.

Pas als er ooit een basale simpele oerdegelijke, liefst alleen van handinstelling voorziene camera zonder overbodige opsmuk op de markt komt, ben ik weer gelukkig. En kunt u me weer gerust om aankoopadvies gaan vragen. Tot dat moment red ik me dan maar met wat stukken gaffertape waarmee ik direct na aankoop de overbodige knoppen op mijn camera heb afgeplakt.