In den beginne
Bekeken 581
Reacties 1
Beoordeling 
07-07-2011
Waarom begint de aanstaande amateurfotograaf eigenlijk met het maken van foto’s? Is het een welbewust genomen beslissing? Of begint zoiets doorgaans geheel terloops? Je maakt eens iets op een verjaardagspartijtje, krijgt wat complimentjes, altijd fijn, dus je maakt nog eens wat. De kinderen, de hond en de kat ontkomen er voortaan niet aan om braaf te poseren, en vooral de vakantie is het moment bij uitstek om veelvuldig met een camera in de weer te zijn. En dan gebeurt het, zonder dat je zelf het belang van deze dag beseft, ga je voor het eerst op pad, met als enig doel het maken van mooie foto’s. Fotograferen is niet langer meer een bijproduct van andere bezigheden Vanaf nu ben je foto-amateur.
Hoe het bij mij zo gekomen is ? Toen ik een jaar of 10 was, werd er op mijn school een fotowedstrijd gehouden. Waar het op dat moment bij mij vandaan kwam weet ik niet meer, maar ik moest en zou meedoen, alleen had ik wel eerst nog een praktische hindernis te nemen…; hoe kwam ik aan een camera?
Tegenwoordig ben je als 10-jarige al minstens aan je derde camera toe, en anders heb je in ieder geval wel het nieuwste mobieltje met ingebouwde 8 MP-camera. Maar ik was indertijd volledig aangewezen op het vertrouwen van mijn vader die, waarschijnlijk onder lichte dwang van mijn moeder, zijn fototoestel aan mij heeft uitgeleend. Nou ja, hij was wel zo slim om me af te schepen met een door hem zelf allang naar het tweede plan verwezen gevalletje.
Uren heb ik in het bos tegenover ons huis rondgehangen, wetende dat ik precies 12 foto’s te maken had. Maar die moesten wel liefst allemaal perfect zijn, wat toch best een opgave is als je voor het eerst van je leven gaat fotograferen. Perfect zijn ze toen toch net niet geworden, maar ik won er wel een prijs mee, en heb zo vaak naar die door mijzelf gemaakte foto’s gekeken, dat ze voorgoed in mijn geheugen gegrift staan.
Jaren later zag mijn vader zijn zorgen omtrent mijn wat ontbrekende respect voor kostbare apparatuur, overigens op krachtige wijze bevestigd worden. Toen ik uiteindelijk na veel zeuren toch een keer zijn favoriete 2-oog spiegelreflexcamera mocht lenen, had ik de oneindige pech - jazeker mij persoonlijk trof geen enkele blaam, maar leg dat thuis maar eens uit…- dat de riem van deze niet bepaald splinternieuwe camera totaal verteerd bleek te zijn, en net op het moment dat ik er trots meer rondliep, wetende dat ik vandaag mijn allermooiste foto zou gaan maken, besloot dit dunne reepje leer dat het nu wel lang genoeg die plompe camera had moeten dragen.
Als ik zo terugdenk kan het best wel eens zijn dat dit voorval ervoor heeft gezorgd dat ik het in mijn verdere jeugd voor wat mijn fotografiehobby betreft toch echt van mijn moeder moest hebben. Ik kan me niet herinneren dat mijn vader me hierin verder ooit nog op enigerlei wijze heeft bijgestaan, terwijl mijn moeder me nog wel eens stiekem wat van het beoogde huishoudgeld toestopte, opdat ik weer wat filmpjes kon kopen. Dan at het gezin die week maar wat minder.