Romantiek of roze bril? 

Hoewel ik nu al weer ruim 10 jaar digitaal fotografeer, blijft het maar knagen. Was het vak vroeger niet veel mooier? Nog dagelijks mis ik de romantiek van het oude ambacht. De kunst om, na honderden keren oefening,  sneller dan al je collega’s een filmpje in je camera te zetten, en dan ook nog zo uitmikken dat er op een filmpje voor 36 opnames precies 37 pasten. Net die seconde extra bedenktijd hebben, omdat je toch eerst zelf met de hand moest scherpstellen voordat je de foto kon maken. Ook zonder op je camera te kijken het benodigde diafragma en de bijbehorende sluitertijd in kunnen stellen. Maar bovenal verlang ik vaak terug naar het werk in de donkere kamer.

Het maken van een foto is feitelijk in een oogwenk gebeurd, maar vervolgens ben je tegenwoordig uren kwijt aan het uitzoeken en bewerken van al het, veel te makkelijk, geschoten digitale materiaal.Hoe de foto er uiteindelijk uit gaat zien wordt nu voor 90 procent achter de computer bepaald.En daar zit ik dan, net als iedere doorsnee kantoorslaaf, dagenlang achter mijn bureau naar een paar beeldschermen te turen. Ondertussen permanent afgeleid door internet, email, telefoon en sms.

Zou het niet heerlijk zijn om, in volstrekte afzondering, weer nachten lang alleen maar bezig zijn met het maken van een paar mooie bariet-afdrukken? Of ben ik de boel nu aan het romantiseren? Is de totale  afzondering in de donkere kamer werkelijk zo mooi als ik me, na weer een paar dagen achter de computer, denk te herinneren?

Om dit uit te zoeken ben ik sinds kort weer een compleet nieuwe doka aan het bouwen. Waarbij ik om te beginnen nu eerst eens een goed ventilatiesysteem maak. Klinkt volkomen vanzelfsprekend, maar dat was het vroeger niet: Mijn eerste doka had ik thuis in mijn eigen kamertje. Daarin paste naast een bureau en een bed, nog net een klein tafeltje met plek voor 3 bakken van 18x24 cm. Van links af gevuld met ontwikkelaar (een behoorlijk ongezonde alkalische oplossing die snel oxideerde en dan ging stinken naar oude urine) in het midden een bak voor het stopbad (meestal verdund azijnzuur, ook niet bepaald reukloos) en dan rechts het meest ongezonde spul; fixeer. Een vies goedje waar je in de loop der jaren een stevige allergie voor kan opbouwen.

Veel frisse lucht was er niet. Het had al heel wat moeite gekost om het raam echt volledig verduisterd te krijgen, en om dan ook nog een goed ventilatiesysteem te maken, was voor een jongen van 14 toch wat teveel gevraagd. Ieder uur even de deur naar de gang open zetten moest maar genoeg zijn.

Op een dag had ik mijn moeder beloofd om van een stapel oude negatieven uit grootmoeders leven wat nieuwe afdrukken te maken opdat er, ter ere van haar 80ste verjaardag, een mooi album van gemaakt zou kunnen worden. Alleen werd ik helaas ziek op het moment dat de tijd toch echt wel begon te dringen. Geen nood, een van mijn broers zou de klus op zich nemen. Alleen lastig dat die nog nooit een doka van binnen had gezien, dus enige ondersteuning van mijn kant was wel gewenst. En zo lag ik een dag lang met flinke koorts in een tot doka omgebouwd slaapkamertje, terwijl mijn broer aan mijn voeteneind, op mijn aanwijzingen, een beetje zat te rommelen in de bakken met chemicaliën.

Onverwacht was ik de volgende dag weer op de been. Wat achteraf gezien vast komt door de geneeskrachtige werking van de mix van chemische dampen…