Eigen voetsporen – Noor Roebbers

In december 2005 vroegen wij een aantal kinderen van zorgprofs wat ze later wilden worden. Hoe kijken deze jongeren terug op hun uitspraken van toen? En hebben ze zelf ook voor de zorg gekozen? Zes verhalen, aflevering twee: Noor Roebbers.

Tekst: Monique Bowman | Beeld: Nout Steenkamp (2005), De Beeldredaktie/Joost Hoving (2017)

Noor Roebbers leek het wel wat om later dierenarts te worden, al waren er enige twijfels bij de tienjarige. “Ik schrijf ook graag, dus misschien word ik toch schrijver.” Als kind van dierenarts Desiree Dieben en assetmanager Elbert Roebbers had Noor – in tegenstelling waarschijnlijk tot veel leeftijdgenootjes – toen al een aardig realistisch beeld van wat het vak precies inhield.

Ze vertelde dat ze geregeld met haar moeder mee mocht naar de praktijk. Op het portret uit 2005 is ze te zien met hond Ollie en cavia’s Jet en Jannie, ‘zielige dieren’ waar het gezin zich over had ontfermd.

Hoewel ze het beroep van haar moeder nog steeds interessant vindt én haar nog af en toe vergezelt naar de praktijk, koos Noor na haar eindexamen toch voor een studie psychologie in haar woonplaats Utrecht. Inmiddels is ze vierdejaars.

‘Ik vond de ziekenhuiswereld zo leuk, het ging daar echt kriebelen’

Wat ze na haar bachelor gaat doen, daar is ze nog niet over uit. “Ik twijfel of ik voor mijn master door zal gaan.” Want, zo laat Noor weten, er is een andere optie waar ze sinds kort over nadenkt: een verkorte vervolgstudie verpleegkunde. Ze vertelt dat ze op het idee is gebracht na een vakantiebaantje afgelopen zomer bij het facilitair bedrijf van het WKZ (“ik vond de ziekenhuiswereld zo leuk, het ging daar echt kriebelen”) en door gesprekken met de moeders van kinderen waar ze zo nu en dan op past. “De een is senior verpleegkundige, een ander voert vooral gesprekken met patiënten over zorgtrajecten, en weer een ander zit in de seksuologische hulpverlening. Dat je er dus zo veel kanten mee op kunt, is iets wat me erg aanspreekt. En verpleegkunde zie ik ook als een mooi vervolg op mijn studie psychologie.”

Haar moeder vindt het niet erg dat ze niet voor diergeneeskunde heeft gekozen, aldus Noor. “We praten geregeld over onderwerpen die tijdens mijn studie aan de orde komen. Zoals over hormonen of over neurologische zaken. Ze vertelt dan altijd hoe het bij dieren is. Soms is dat heel anders, maar soms ook hetzelfde.”

De overige afleveringen in deze reeks leest u na verschijning hier.