Homeopathie en Sinterklaas

Catherine de Jong
Catherine de Jong is anesthesioloog en voorzitter van de Vereniging tegen de Kwakzalverij (VtdK). Lees alle artikelen van Catherine de Jong

Het is weer Sinterklaastijd. Kinderen die nog volop in Sinterklaas geloven, zingen luidkeels liedjes bij de schoorsteenmantel in de hoop op mooie cadeaus. De grotere zingen vrolijk mee. Bij sommige zes- en zevenjarigen begint de twijfel door te dringen over sommige aspecten van het Sinterklaasritueel. Kan dat paard van Sinterklaas werkelijk van dak tot dak springen? En hoe komt dat cadeau in de kamer als het groter is dan het gat in de schoorsteen?

Velen van ons kennen uit eigen ervaring als kind en als ouder van een kind het moment dat moet worden verteld dat Sinterklaas niet bestaat. Een mengeling van emoties trekt dan over het gezichtje. Blijheid, omdat het vermoeden dat er iets niet klopte, wordt bevestigd en boosheid omdat ze zijn gefopt door de ouders. Soms is er enorme boosheid omdat het kind eigenlijk zou willen dat het fenomeen Sinterklaas zou blijven bestaan, zoals het was ten tijde van het geloof.

Het is dezelfde enorme boosheid die je ziet bij iemand die in homeopathie gelooft als hem wordt verteld dat homeopathie onzin is en niet werkt. Die boze reactie stoelt waarschijnlijk deels op het gezonde verstand dat ook de gelovige ergens heeft zitten, ook hij weet ergens wel dat homeopathie onzin is. Aan de andere kant wil hij echter liever met hart en ziel blijven geloven in homeopathie en de waarheid niet onder ogen zien dat men hem jarenlang potjes en flesjes vol illusie heeft verkocht. Homeopathiegelovigen verzetten zich wanneer een beroep wordt gedaan op hun gezonde verstand. Een pittig Sinterklaasgedicht kan hen misschien met beide benen op de grond zetten. De meesten echter kiezen kennelijk liever voor geloven in homeopathie, zoals een kind in Sinterklaas.

3 Reacties Reageer zelf

  1. Cees van Gils
    Geplaatst op 4 december 2014 om 01:46 | Permalink

    Mooie vergelijking, Catherine.
    Mijn zoon geloofde al jaren niet meer, maar vond het zo zielig voor zijn moeder, die zich uitsloofde in elke ochtend weer een ander tafereel.
    En hij had ook in de gaten dat hij met het vervallen van het geloof met cadeautjes kopen mee moest doen.

  2. a
    Geplaatst op 4 december 2014 om 12:37 | Permalink

    Zo is dat Cees, en mooi geanalyseerd Catherine. Zo blijven kinderen tot in hun volwassenheid een dubbel schuldgevoel houden…..

  3. A.S.
    Geplaatst op 4 december 2014 om 15:37 | Permalink

    Ik ben al een jaar of tien quatschvrij. Door te luisteren naar tegenargumenten en me (zij het met tegenzin) te verdiepen in het tegenbewijs van de alternatieve onzin die mijn leven bepaalde en waaraan ik fortuinen spendeerde. De boosheid gaat nooit over.