Je zult maar huisarts zijn

De huisartsen krijgen het druk de komende jaren. Van demissionair minister Edith Schippers moeten ze een actieve bijdrage leveren om patiënten in de eerste lijn en dus uit het ziekenhuis te houden. In het bestuurlijk akkoord over de toekomst van de GGz is beschreven dat ze meer patiënten met psychische problemen in de eigen praktijk gaan behandelen in plaats van hen de tweede lijn in te sturen. En nu lezen we in het rapport Redzaam ouder van de Raad voor de Volksgezondheid & Zorg dat ze eindverantwoordelijk moeten worden voor de multidisciplinaire teams die de extramurale ouderenzorg moeten versterken. Je zou als huisarts al moe worden als je eraan denkt.

Het probleem met alle drie deze maatregelen is dat ze dermate nuttig en noodzakelijk zijn om de zorg toegankelijk en betaalbaar te houden voor iedereen, dat kiezen voor slechts één of twee van de drie geen optie is. Sterker nog, we zullen er toch al niet aan ontkomen om meer zelf te gaan betalen.

De SP en de PVV schurken opvallend dicht tegen elkaar aan in hun reactie op het RVZ-advies mensen meer zelf te laten investeren in hun ouderenzorg. Renske Leijten noemt het ‘waanzinnig’ en Geert Wilders ‘walgelijk’. Maar daarmee gaan ze allebei voorbij aan het feit dat meer eigen verantwoordelijkheid eisen van mensen onontkoombaar is om een failliet van ons zorgstelsel af te wenden. Ik snap dat het politiek een moeilijk te verkopen onderwerp is zo kort voor de verkiezingen. Maar als politiek verwatert van verantwoordelijkheid nemen voor de toekomst naar verantwoordelijkheid afschuiven naar de toekomst, ziet die toekomst er voor iederéén zorgelijk uit, niet alleen voor de overbelaste huisartsen.

Delen