Mijn huis – Apeldoorn

Wie Roland Zeilstra (55 jaar, huisarts en kaderhuisarts spoedzorg) en Marja Versteeg (52 jaar, huisarts en kaderhuisarts urogynaecologie i.o.). Niet op de foto: dochters Inge (24, student geneeskunde Utrecht) en Annette Zeilstra (22 jaar, student geneeskunde Leiden). Huis vrijstaand, in Apeldoorn. Bouwjaar 1916. Wonen hier sinds 1996.

Tekst: Monique Bowman | Beeld: Ed van Rijswijk

 

We zijn ze in deze rubriek al vaker tegengekomen: echte doktershuizen. Ook de woning van huisartsenechtpaar Marja Versteeg en Roland Zeilstra verdient dit predicaat, hoewel het niet een arts maar een sigarenhandelaar is die in 1916 opdracht geeft tot de bouw ervan. In 1952 neemt de eerste ‘medische bewoner’ zijn intrek in het vrijstaande huis aan de oude doorgaande weg van Apeldoorn naar Arnhem. “Zijn naam was Jan van Es”, vertelt Marja. “Hij had hier zijn praktijk en werd later de eerste hoogleraar huisartsgeneeskunde.” Ze voegt eraan toe dat Roland zijn co-schap heeft gelopen bij diens zoon Adriaan. “Toen die hoorde dat wij dit huis hadden gekocht, riep hij meteen: ‘oh wat leuk, daar ben ik opgegroeid’.”

Klik op de afbeelding om meer foto’s te zien

De huisartsen die na Van Es volgen, drukken allemaal in meer of mindere mate hun stempel op de dokterswoning. Regelmatig wordt er verbouwd om meer ruimte te creëren. Wanneer Roland en Marja in 1996 met dochtertjes Inge en Annette hun intrek nemen in het huis, is het wederom een kwestie van passen en meten. “We dachten, we werken onszelf eerst in en kijken dan wel naar een andere praktijkruimte uit.” Uiteindelijk zal het nog twaalf jaar duren voordat de twee huisartsen, samen met hun collega Maarten de Graaf, naar een nieuw gezondheidscentrum verhuizen.

‘Geregeld liepen er patiënten door het huis, onze kinderen wisten niet beter’

Met veel plezier blikken Roland en Marja terug op de jaren dat wonen en werken zich nog onder hetzelfde dak voltrok. Ze wijzen het deel van de woonkamer aan waar ze ooit samen een kleine spreekkamer deelden, en vertellen over hun praktijkondersteuner, die op een kamertje op zolder bivakkeerde. “Geregeld liepen er patiënten door het huis, onze kinderen wisten niet beter.” Lachend halen ze herinneringen op aan de massale toestroom tijdens de jaarlijkse griepvaccinaties. “Dan stonden er lange rijen voor ons huis, dat was lopendebandwerk, wij stonden in de deur van onze spreekkamer met de spuit, en door het gangetje van de praktijk liep men via onze gang en voordeur weer naar buiten.”

Hoewel hun dochters inmiddels op kamers wonen, mogen zij op deze plek beslist niet ongenoemd blijven. Beiden zijn namelijk geneeskunde gaan studeren, een beslissing waar het huis ongetwijfeld óók een rol in heeft gespeeld, denken hun ouders. “Ze deden niets liever dan pleisters plakken, luisteren door de stethoscoop en gesprekken doorverbinden met de telefooncentrale. Onze spreekkamer was dé favoriete speelplek.”

 

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*
*