Mijn huis – Druten

Wie Ellen Brugman (70 jaar, gepensioneerd verpleegkundige/triagist huisartsenpost). Huis geschakeld, in Druten (Gld.). Bouwjaar 2005. Woont hier sinds 2005.

Tekst: Monique Bowman | Beeld Ed van Rijswijk

 

Op een van de drie grote tafels die haar woonkamer telt, heeft Ellen Brugman alvast wat stapels boeken over de Bossche School voor ons klaargelegd. De gepensioneerd verpleegkundige is – zo hadden we al vernomen – een liefhebber van deze kerkelijke architectuurbeweging. Een vertrek met een bijna museale uitstraling, met overal Bossche School-meubelen en -ornamenten; dát hadden we echter niet verwacht.

Klik op de foto voor meer afbeeldingen van deze woning

Terwijl Ellen thee zet in de open keuken achter in haar lichte woonkamer, vertelt ze over het hoe en waarom van haar liefde voor deze kunststijl uit de periode van de wederopbouw. Wat volgt is een zeer persoonlijk verhaal over haar in 1998 overleden vader, architect Joop Brugman, die zich jarenlang in de beginselen van de Bossche School bekwaamde bij de grondlegger ervan, de Benedictijn Dom Hans van der Laan.

Ellen haalt dierbare herinneringen op aan de tijd dat ze als kind in de naoorlogse jaren met haar vader mee mocht naar diens bouwprojecten, die zowel kerken en kloosters als particuliere woningen omvatten. “Maar de laatste tien jaar van zijn leven ging hij zich meer bezighouden met de binnenhuisarchitectuur, en meubelen en ornamenten ontwerpen. Hij moest toen als het ware van groot naar klein leren denken.”

Bezoekers geven meestal blijk van een mix van verwondering en bewondering

Ze vertelt hoe ze, naarmate ze ouder werd, ook zelf steeds meer geboeid raakte door de Bossche School met zijn gecompliceerde getalsmatige verhoudingen. Ze verhaalt over de importantie van het ‘plastische getal’ en wijst op de sobere, rechte stoelen met hun zo kenmerkende vlakverdeling. “Die zichtbare nagels zijn ook heel kenmerkend voor deze stroming.”

Op onze vraag hoe bezoekers reageren wanneer ze voor het eerst haar huis binnenkomen, lacht Ellen dat die meestal – net als wij – blijk geven van een mix van verwondering en bewondering. Ze vertelt over de tijd die het haar heeft gekost om alle meubelen grijsblauw te verven (“een van de Bossche School-kleuren”), en hoe ze de ontwerptekeningen van haar vader wil laten uitvoeren zodat ze die aan andere liefhebbers kan verkopen.

Wanneer fotograaf Ed aanstalten maakt om haar woonkamer te vereeuwigen, lacht Ellen verontschuldigend met een blik naar haar televisiescherm. “Dat grote, zwarte vlak, dat kán eigenlijk niet in deze kamer, het past niet bij de Bossche School. Maar die concessie heb ik maar gedaan, want ik kan niet zonder tv.”

 

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*
*