Mijn huis – Olst

Wie Guido Buijs (65, uroloog Deventer Ziekenhuis) en Ino Buijs-ten Have (57, gipsverbandmeester Deventer Ziekenhuis). Huis Sallandse boerderij in Olst (OV). Bouwjaar tweede helft 19de eeuw. Wonen hier sinds 2003.

Tekst: Monique Bowman | Beeld: Ed van Rijswijk

 

Op de grens van Diepenveen en Olst, in een buitengebied met afwisselend weiland en bos, staat in 2002 een huis te koop. Het is een typisch Sallands boerderijtje, compleet met bakhuisje, flinke houten schuur en vier hectare grond. Plus volop privacy. Het ligt namelijk een flink eind van de weg, langs een pad dat doodloopt op het erf van een boerderij.

Klik op de afbeelding voor meer foto’s

Ondanks die situering aan de rand van de bossen, met de stad (Deventer) op amper tien minuten rijden, staat het stulpje met zijn romantische rieten dak en luiken al een paar jaar te koop. En sinds lange tijd leeg. Potentiële kopers laten het namelijk afweten zodra ze horen dat er plannen zijn voor een openbaar zwembad op het naastgelegen terrein.

Op het moment dat Guido en Ino Buijs er in 2003 hun oog op laten vallen, is de prijs inmiddels aardig gezakt én is net bekend geworden dat dat zwembad er toch niet komt. Het echtpaar heeft dus geluk. Ino aarzelt toch nog even. Haar man daarentegen is erg enthousiast, helemaal wanneer hij de gigantische natuurlijke vijver ziet die achter het huis ligt. “Guido is gek op water. Zoiets als dit vinden we in deze omgeving nérgens, zei hij. En ik moet zeggen: nu ben ik blij dat we het toen hebben gekocht”, blikt Ino terug.

‘Hooien deden we tot voor kort zelf; met hulp van vrienden, dat was altijd erg gezellig, met een borrel na’

Helaas is langdurige leegstand tijd niet echt bevorderlijk voor de staat van een huis. En dus is er eerst nog flink wat werk aan de winkel voor het paar. “Ik heb de schimmel van de muren moeten krabben”, zegt Guido. Na een grondige verbouwing meteen na de aankoop – waarbij Guido en Ino tijdelijk hun intrek nemen in de schuur naast het huis – volgt in 2015 een tweede opknapbeurt. “Toen hebben we het interieur nog een keer ‘gepimpt’ met de hulp van een stylist. En aan de zijkant van de tuin een buitenkamer geplaatst”, vertelt Ino.

Hoewel ze inmiddels geen schapen en paarden meer in het weiland voor hun huis hebben staan, voelen Guido en Ino zich bij tijd en wijle nog steeds ‘semi-agrariërs’, als was het maar vanwege de trekker in hun schuur. “Hooien deden we tot voor kort zelf. Met hulp van vrienden, dat was altijd erg gezellig, met een borrel na.”

Hoewel het openbare bad er dus nooit is gekomen, betekent dat niet dat er rondom hun huis altijd een oase van rust heerst. “We krijgen in de vijver geregeld eenden op bezoek. En die kúnnen een lawaai maken!”