Daar betaal ik u toch voor?

In de medische dienstverlening wordt deze zin niet vaak uitgesproken. Toch is het een kreet die voelbaar is in het publieke debat. Zeker tegens sluitingstijd in de lokale horeca is dit een toonzetting die het goed doet. De vraag is of de plank niet wordt misgeslagen.

De vergoeding bij dienstverlening is gebaseerd op een waardebepaling van hetgeen wordt geleverd. Daar zit een essentiële vraag: zijn de arts en de patiënt het eens over wat de arts zou moeten leveren en daarmee dan ook waar hij voor betaald wordt?

Mijn inschatting is dat daarover vaak weinig overeenstemming bestaat. Een consult in de zorg is omgeven door aannames. Ideeën over wat goede zorg is, verwachtingen die niet worden uitgesproken, overtuigingen die voor iemand zelf zo logisch zijn dat ze geen overtuiging lijken, maar onwrikbare werkelijkheid.

Mocht uw verwachting nu zijn dat ik het hier heb over de patiënt, niets is minder waar. Ik heb het hier over beiden.

De feitelijke interactie in de spreekkamer is een sublimatie van al die wonderlijke onuitgesproken zaken die ook in de spreekkamer vaak onbenoemd blijven. Een voorbeeld is wanneer een patiënt eigenlijk gewoon aandacht wil en de dokter zijn medische beslisboom volgt. De patiënt loopt grote kans naar buiten te lopen zonder dat zijn vraag is beantwoord. De dokter zou het gevoel kunnen krijgen dat er iets anders speelt dan waar hij zich zojuist op heeft gericht.

Is er overeenstemming over hetgeen geleverd zou moeten worden? Niet altijd. Misschien zelfs wel vaker niet dan wel. Toch zal die er moeten komen, als we ooit tot een gezonde waardebepaling willen komen gebaseerd op de kwaliteit en meerwaarde van zorgverlening.

Delen