Firdaus Mohamed Hoesein

Firdaus Mohamed Hoesein

De weg wijzen

Voor radioloog Firdaus Mohamed Hoesein draait zijn werk niet alleen om beelden analyseren, maar ook om de mensen daarachter te zien.

Donderdagochtend, 7:45 uur. De brede gangen van het ziekenhuis vullen langzaam met het zachte piepen van schoenzolen en het rollen van waskarren. Koffiebekers in de hand, gehaaste collega’s die op tijd bij de overdracht moeten zijn.

Als ik naar mijn kamer loop, zie ik in de verte een ouder echtpaar staan. Ze staan stil midden in de gang, hun blik zoekend tussen de verschillende wegwijsborden. Ze kijken naar hun afsprakenkaart en elkaar. Het stel is duidelijk verdwaald in ons grote ziekenhuis. Ik loop naar hen toe. “Kunt u het vinden?”, vraag ik vriendelijk. De vrouw haalt opgelucht adem. “Nee”, zegt ze, “maar mijn man wil nooit de weg vragen.” Ik knipoog naar hem en glimlach. Ik leg de route uit naar de bloedafname-afdeling, “Ongeveer 1 minuut rechtdoor en dan ziet u aan de linkerkant een bord met bloedafname”. 

Eenmaal op de CT-afdeling ben ik volledig gefocust op mijn eerste procedure van 9.00 uur, een CT-geleid longbiopt bij een patiënt met een verdachte afwijking. De laboranten staan al klaar. Ik controleer de bloeduitslagen die net binnen zijn. We bespreken hoe we de CT-scanner het beste kunnen instellen om de procedure soepel te laten verlopen. Elk detail telt.   

Wanneer ik de CT-kamer binnenloop, zie ik dat de patiënt al in de CT-scanner ligt. De CT-laborant fluistert me toe dat de patiënt erg gespannen is. Ik loop naar hem toe. Zijn gezicht komt mij bekend voor. Een fractie van een seconde weet ik niet waarvan, tot het mij te binnen schiet: de man van daarnet, met zijn vrouw in de gang. “Goedemorgen, u heeft de juiste afdeling gevonden”, zeg ik glimlachend. “Het komt goed, we gaan goed voor u zorgen.” Ik zie direct een zekere ontspanning in zijn gezicht verschijnen. De herkenning, het feit dat hij een bekend gezicht ziet in een onbekende, steriele omgeving, helpt enorm.   

‘Tussen alle technologie en protocollen door blijft één ding mij telkens bij: hoe een klein moment van verbinding tussen zorgverlener en patiënt spanning wegneemt’

De procedure verloopt vlot en succesvol. De spanning maakt plaats voor opwinding en opluchting. Na afloop vertel ik aan de patiënt en zijn vrouw dat alles goed is gegaan en dat hij nu twee uur ter observatie naar de longafdeling gaat. Ik zie de vraag over de route weer in de ogen van zijn vrouw. Ik glimlach. “Maakt u zich geen zorgen, de verpleegkundige brengt u erheen.” De vrouw is zichtbaar opgelucht en bedankt me. 

Tussen alle geavanceerde technologie, protcollen en complexe procedures door blijft één ding mij telkens bij: hoe een klein moment van verbinding tussen zorgverlener en patiënt spanning wegneemt. Een knipoog, een geruststellend woord, een moment van herkenning kan een wereld van verschil maken.

Uiteindelijk draait mijn werk niet alleen om beelden analyseren, maar om de mensen daarachter te zien. En soms, om even de weg te wijzen. 

Deze blog schreef Firdaus Mohamed Hoesein vorig jaar voor de Arts en Auto Schrijfpoli. Meedoen aan de (gratis) schrijfpoli van 2026 op 16 november? Aanmelden met een blog voor de Arts en Auto Schrijfpoli 2026 kan tot 21 september.

Delen