Lisa Mijzen

Lisa Mijzen

Een bakkie troost

Voor Lisa Mijzen, die als anesthesioloog-intensivist behandelingen deed die direct werkte, was een stage met ‘iets chronisch’ even wennen.

Ik heb één belangrijk ding gemeen met mijn patiënten: We hadden hier eigenlijk allemaal liever niet willen zijn.  Maar een stage met ‘iets chronisch’ is een verplicht onderdeel van de huisartsopleiding. Dus trek ik met frisse tegenzin een krakend nieuwe witte jas en rol aan: afdelingsarts bij de dwarslaesie revalidatie. Niet echt mijn comfortzone, ik ben van oorsprong een acute dokter.

Voor mijn omscholing tot huisarts was ik anesthesioloog-intensivist. Interventies werkten direct, “nu” betekende “deze minuut”. Als huisarts-in-opleiding is de standaard een kwartier. Dus wat doe ik hier op deze afdeling, waar patiënten maandenlang verblijven? Waar al het acuut behandelbare een gepasseerd station is?

En daarnaast: terug in een steriel ogende omgeving, een onbegrijpelijk EPD, mistige communicatielijnen en ellenlange vergaderingen. Ik was juist zo blij met mijn nieuwe leven buiten het ziekenhuis.

‘Al is mijn jas nog zo krakend wit, en heb ik een zee aan tijd en ruimte om me in hun ziektebeelden te verdiepen, ik kan nagenoeg niks veranderen aan hun situatie’

Gelukkig is er een koffieapparaat in de openbare ruimte, waar de patiënten en ik dankbaar gebruik van maken. Het is een karige gemeenschappelijke basis, maar een begin. We groeten elkaar vriendelijk bij het bakkie troost dat we elke paar uur even komen halen.

Zij wonen in hun kale kamertjes, ik zit eenzaam achter mijn bureau. Ik draag mijn witte jas, zij rollen over de afdeling met diverse apparaten. Geleidelijk komt er een beetje ritme in. Ik loop dagelijks naar de MDO-zaal, zij rijden naar de trainingsruimte. En ik lees hun verhalen. Ze grijpen me aan. Wat een onvoorstelbare pech, wat een persoonlijke drama’s.

Ik begin me af te vragen hoe je dat doet: doorleven als alles wat je kon en was, compleet veranderd is. Kun je daaraan wennen? Hoe kom je voorbij die vraag: waarom ik? Een nutteloos gevoel bekruipt me. Want al is mijn jas nog zo krakend wit, en heb ik een zee aan tijd en ruimte om me in hun ziektebeelden te verdiepen, ik kan nagenoeg niks veranderen aan hun situatie. Dus ik luister, zonder iets te kunnen veranderen. Maak eens een grapje, alleen om even een lach te zien doorbreken. Vraag tijdens de consulten gewoon maar eens wat iemand beleeft. 

Het nutteloze gevoel verdwijnt geleidelijk naar de achtergrond. Ik ben er gewoon, een vaste waarde als ‘dokter op de afdeling’. En tegen het einde van de stage herinner ik mij het motto ‘soms genezen, vaak verlichten en altijd troosten’. En dan begrijp ik ineens waarom ik hier ben, bij ‘iets chronisch’.  

Deze blog schreef Lisa Mijzen vorig jaar voor de Arts en Auto Schrijfpoli. Ook meedoen aan de (gratis) schrijfpoli? Aanmelden voor de Arts en Auto Schrijfpoli 2026 kan hier

Delen