Een vergiftigd geschenk

Volgens mij wil elke hulpverlener dat het goed gaat met zijn patiënten. Anders is er sprake van een wel heel bijzondere kronkel. Dat is toch waartoe wij op deze aardkloot zijn.

Het huidige mantra in vele beleidsstukken zou hulpverleners dan ook als muziek in de oren moeten klinken: zelfredzaamheid-zelfredzaamheid-zelfredzaamheid. Wat is er nu mooier dan dat een patiënt oprecht in staat is zijn eigen gezondheid te managen en de ondersteuning vooral nog zoekt met gerichte vragen? Door de nadruk die wordt gelegd op het stimuleren van zelfredzaamheid bij patiënten zouden de mogelijkheden om daar ook echt werk van te maken bovendien alleen maar moeten toenemen. Dat is een geschenk, zou je zo zeggen. Zo voelt het niet altijd.

De term die vaak wordt gekoppeld aan zelfredzaamheid is de eigen verantwoordelijkheid. Om het preciezer te zeggen: De eigen verantwoordelijkheid om zelf als patiënt stappen te zetten en daarmee tot zelfredzaamheid te komen. Daar, in die stap, schuilt een dodelijk goedje. Die stap is namelijk ook de perfecte vluchtheuvel voor alles wat in een behandeling niet gaat zoals gewenst. Vooral wanneer een patiënt adviezen niet opvolgt. “Zelf weten hoor. Ik heb het toch gezegd? Je moet wel je eigen verantwoordelijkheid nemen.”

Zelfredzaamheid en eigen verantwoordelijkheid zijn dan als het water waarmee je in een alsmaar volstromende wasbak je handen in onschuld wast. Zo beschouwd is zelfredzaamheid inderdaad een geschenk. Een vergiftigd geschenk.

Delen